นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

Our Shangri-La
Ico64
Kittisakdi Choomalee

ภาควิชาเวชศาสตร์ชุมชน คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
เครือข่าย
สมาชิก · ติดตาม: 0 · ผู้ติดตาม: 16

อ่าน: 1550
ความเห็น: 4

ก้าวย่าง ทางเดิน หมายเลข: ๒๒๐๘๒๑๑๐๒๕๕๒ - ว่าจะไม่

ว่าจะไม่แล้วเชียว

วันนี้ว่าจะไม่มานั่งจิ้มๆ อะไรแล้ว

เป็นความตั้งใจจริงๆ

คิดไปคิดมา มันเกิดความอยากขึ้นมาซะงั้น เลยต้องเลยตามเลย เอาเป็นว่า บันทึกเอามันก็แล้วกัน

หลังจากที่ไม่ได้ไปตลาดเกษตรมานานแสนนาน วันนี้แอบย่องไปดูซะรอบนึง อันที่จริงแล้วตั้งใจไปมากกว่า ด้วยความที่ขี้เกียจตัวเป็นขนไปแล้ว

ไม่อยากออกไปหาข้าจำเจกินที่ข้างนอก คนเยอะๆ ตาลาย ไหนๆ ยิ่งหิวๆ อยู่ด้วย ได้เป็นลมเป็นแล้งเสียกลางทาง

เลยเดินจ้ำอ้าวไปตลาดเกษตรซะเลย

ร้านรวงวันนี้ดูน้อยไปนิดนึง สงสัยปิดทำการไปหลายร้าน เตรียมปิดยาว ไปเปิดอาทิตย์หน้าโน่น

เดินรอบนึง คว้าข้าว-แกงมาอย่างละถุง เมื่อสมมาตรปรารถนาอุราสมแล้วก็รีบก้มหน้าก้มตาเดินดิ่งกลับมา

ที่เหลือไม่ต้องบรรยายครับ

แมวร้อง สุนัขข้องใจ

เรานี่ก็ติดความเคยชินมากเกินไป

วันนี้เกือบไปแล้วเชียวกับความเคยชินนี่แหละครับ

ผมจำเอาแบบนี้ครับ

อาทิตย์ที่ ๒ ของ (นศพ.) ปี ๔ ผมมีภาระกิจที่ต้องรับผิดชอบวันพฤหัสกับวันศุกร์ เช้าทั้งคู่

ใกล้ๆ ๑๐ โมงเช้า โทรศัพท์มาตาม บอกว่าเด็กๆ รออยู่ ผมก็ถามย้อนไปว่า อ้าวก็ของผมมีวันพฤหัสกับวันศุกร์นี่นา วันนี้วันพุธเองไม่ใช่หรือ

ส่งตารางไปให้แล้วไม่ใช่หรือ

ส่งมาแล้ว แต่วันพฤหัสกับศุกร์โน่น

อาทิตย์นี้วันศุกร์วันหยุดราชการ เลื่อนมาเป็นวันพุธ

อ้าววววววววววววววววว ไหงเป็นงั้นไป

เลยต้องรีบหอบผ้าหอบผ่อนยัดใส่ถุงผ้้า ไม่ลืมแงะดูไฟล์ในนิ้วโป้งอีกรอบว่ายังอยู่ดีอีกไหม

โล่งอกไปทียังอยู่ดีมีสุข

ว่าแล้วก็เดินโทงๆ ไปฝั่งโรงพยาบาล

โชคดีที่เด็กๆ ยังไม่หลับกัน หมด

ความเคยชินเป็นเหตุ

ผมไม่ค่อยจะไปสนใจหรอกว่าวันไหนวันหยุดไม่หยุดพิเศษ ถ้าไม่นอนแหมบอยู่กับที่ก็ต้องมาที่ทำงาน

เคยชินและจำเจ

แว๊บๆ เข้ามาอีกว่า จะจบดีไหมเรา พอเขียนสั้นๆ แล้วให้ความรู้สึกที่ว่า "ไม่ใช่" ต้องไม่จบแค่นี้

ว่าแล้วก็ยกก้นจากเก้าอี้ ลงมาเดินรับลมเย็นๆ ข้างล่างพักหนึ่ง

ช่วงนี้โรงอาหารเงียบๆ ไปถนัด ถ้าเป็นก่อน หน้านี้หน่อยนึง ป่านนี้ยังคงคราคร่ำไปด้วยเด็กๆ ที่พากันมานั่งจับกลุ่มอ่านหนังสือกันช่วงเทศกาลสอบทั้งหลาย

ลมเย็นๆ ยามค่อนดึกเช่นนี้ ทำให้เย็นลงได้บ้างเหมือนกัน ขับเปลี่ยนอริยาบท จากความซ้ำซากจำเจ ทั้งยังรวมไปถึงเย็นท้องด้วย 

ก็ไม่เย็นได้อย่างไรครับ น้ำเย็นๆ เพิ่งลงไปรวมกันในท้องเกือบๆ ครึ่งลิตรเมื่อกี้นี้เอง

อากาศคืนนี้เย็นสบายจริงๆ

.........

อาทิตย์สนธยาใกล้ลาลับ
โป้วอั้งเสาะยืนอยู่ในแสงสนธยา ยืนอยู่หน้ากองปรักหักพังของคงเซียะซัวจึง แสงสนธยาเลือนลาง ทุกที่ทางล้วนเป็นซากที่หดหู่

โป้วอั้งเสาะดึงจดหมายออกมาฉบับหนึ่ง วางอยู่หน้าฮวงซุ้ยของบรรดามิตรสหาย

กระดาษสีขาวสะอาด อักษรสีดำสนิท

นั่นเป็นเทียบเชิญในงานศพกงจื้ออู้ ส่งไปทั่วทุกแห่งหนในดินแดน เป็นข่าวใหญ่ที่สะเทือนแผ่นดินอย่างรุนแรง

ฝุ่นคืนสู่ฝุ่น ดินคืนสู่ดิน มนุษย์ย่อมต้องตายแน่นอน
โป้วอั้งเสาะระบายลมจากปากยาวๆ เงยหน้ามองท้องฟ้า
แสงสนธยายิ่งซีดจาง ม่านวิกาลเริ่มคลี่คลุม
แต่หัวใจโป้วอั้งเสาะกลับมีความรู้สึกสุขสันต์จนบอกไม่ถูก เนื่องเพราะโป้วอั้งเสาะทราบ ตอนเมื่อวิกาลกรายมา จันทร์เพ็ญก็จะลอยขึ้นสู่ฟากฟ้า

หัวใจจันทร์เพ็ญ

เราเอง

เพลงนี้บันทึกเสียงครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. ๒๔๙๓

คำร้องโดย แก้ว อัจฉริยะกุล
ทำนองโดย เอื้อ สุนทรสนาน

สุนทราภรณ์: ขอพบในฝัน

ฉันชื่นใจเมื่อได้เห็น หัวใจเต้น เพราะได้เห็นดวงหน้า
เฝ้าแต่มอง มิคลายสายตา ชื่นหนักหนา ชักพาสุขฤทัย
ฉันจ้องมองเป็นหนักหนา เห็นเธอเต็มตา แล้วก็พาเพลินได้
เปรียบดังยา รักษาดวงใจ ชุบอารมณ์ให้ สดใสชื่นชีวัน

มอง ขอมองให้ชื่นใจ เดี๋ยวเธอจะจากไป เหมือนใจจะขาดพลัน
ต้องโศกศัลย์ เพ้อรำพัน เห็นเพียงหน้ากัน ไม่พอฉันสุขใจ
แม้จากไปใจคงเหงา ฉันคงจะเศร้า ทุกข์จะเผาทรวงไหม้
อกจะตรม ทุกข์ถมทรวงใน ขวัญเอยเมื่อไหร่ จะได้เจอะกัน

ขวัญจากไปใจคงหาย ฉันแสนเสียดาย คิดไม่วายใจสั่น
อยากจะเจอ เห็นเธอทุกทุกวัน เธอกับฉัน ยังไม่ทันจะพูดจา
แม้ตื่นไม่ได้เจอขวัญ ขอให้ฉัน พบในฝันดีกว่า
จะได้พร่ำ น้ำคำนำพา ฝันคงเพลินกว่า อาจหาสุขด้วยกัน

มอง ขอมองให้ชื่นใจ เดี๋ยวเธอจะจากไป เหมือนใจจะขาดพลัน
ต้องโศกศัลย์ เพ้อรำพัน เห็นเพียงหน้ากัน ไม่พอฉันสุขใจ
แม้จากไปใจคงเหงา ฉันคงจะเศร้า ทุกข์จะเผาทรวงไหม้
อกจะตรม ทุกข์ถมทรวงใน ขวัญเอยเมื่อไหร่ จะได้เจอะกัน

 

หมวดหมู่บันทึก: เรื่องทั่วไป
คำสำคัญ (keywords): เฉาก๊วย  ข้าวยำ  ว่าจะไม่
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 21 ตุลาคม 2552 22:08 แก้ไข: 21 ตุลาคม 2552 23:58 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

อารมณ์ดี เนอะ!

ฉัน..ชื่นใจเมื่อได้เห็น...หัวใจฉันเต้นเพราะได้เห็นวงหน้า
เฝ้าแต่...มอง...มิคลายสายตา...
ขอ...ให้เจอเธอในฝัน...เพราะว่าที่นั่น...

เป็นเพลงโปรดของพี่ เชียวค่ะ....

อันที่จริงที่ผมฟังอยู่ ไม่ได้เป็นต้นฉบับแท้ดั้งเดิมครับ

เวอร์ชันที่ฟังอยู่เป็นของ "วงเยื่อไม้" ครับ เพลงนี้คุณ วีระ บำรุงศรี เป็นคนร้อง

ไล่มาแล้วก็มาลงเอยที่เพลงนี้แหละครับ

ขอขยายความนิ๊ดนึงครับเกี่ยวกับท้ายบันทึกสำหรับผู้ที่ไม่ใเคยอ่านเรื่อง "จอมดาบหิมะแดง" (แปลโดย ว. ณ เมืองลุง)

เม่งง้วยซิม (หัวใจจันทร์เพ็ญ) เป็นสตรีของกงจื้อู้

เป็นเพราะโป้วอั๊งเสาะหลงกลของกงจื้ออู้จึงทำใ้ห้สิ่งมีชีวิตในคงเซียะซัวถูกสังหารหมดสิ้น

กงจื้ออู้ไปตายจากโลกนี้ไปแล้ว กงจื้ออู้ตายจากความทะเยอทะยานอยาก ความทุกข์ทรมานแห่งการลิ้มลองอำนาจ หลงเหลือเพียงชายชราอายุ ๓๗ ปี

เม่งง้วยซิม - หัวใจจันทร์เพ็ญ ลาลับโลกไปแล้ว ในโลกนี้หลงเหลือเพียง เต๊าะฮูหยิน

สตรีของกงจื้ออู้

โป้วอั้งเสาะไม่ไได้ถามหาจันทร์เพ็ญว่าอยู่ที่ใด

ท้องฟ้ายามวิกาลดื่นดาษดาดาราราย

จันทร์เพ็ญย่อมอยู่ลอยเด่นอยู่ในใจ

เราเอง

 

ความเคยชิินเหมือนกาน คือหยุดวันไหน จำได้หมด แต่ก็ได้แค่นอนอยู่บ้านอะ 555
  • น้องยามฯ ถ้าวันไหนเป็นวันหยุดถ้าไม่มีนัดหมายหรือภาระกิจสำคัญ เที่ยงครับเที่ยง เวลาลืมตามาดูโลก
เราเอง

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 3.239.192.241
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ