นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

Our Shangri-La
Ico64
Kittisakdi Choomalee

ภาควิชาเวชศาสตร์ชุมชน คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
Network
Members · Following: 0 · Followed: 16

อ่าน: 1761
ความเห็น: 4

ก้าวย่าง ทางเดิน หมายเลข ๑๑

เส้นแบ่งกาลเวลา เราได้ก้าวข้ามสเ้นแบ่งปี สู่วนรอบใหม่ เราทิ้งอะไรไว้เบื้องหลัง เราหอบอะไรติดตัวมาบ้าง อะไรคือความต่าง ระหว่าง ปีนี้กับปีที่แล้ว

ผมทิ้งบันทึก ก้าวย่างทางเดิน หมายเลข ๑๐ เอาไว้ เป็นบันทึกสุดท้ายของปี ๒๕๕๐ พร้อมๆ กับเสียงเพรียกสู่ สรวรค์ของเรา สวรรค์บนดิน ที่จับต้องได้ สัมผัสได้

ผมกลับต้อนรับปีใหม่ต่างจากคนอื่นๆ ทั่วไป ช่วงก่อนจะสิ้นปี จนถึงเริ่มวันใหม่ของปี เป็นวันที่ผมได้ ทำสิ่งที่ไม่ได้ทำมานานแล้ว

๓๑ ธันวาคม ๒๕๕๐ เป็นวันที่ผม นอนหลับอยู่บนเตียง ก่อนสามทุ่ม และนอนหลับเลยไปจนย่างเข้าวันใหม่ ในขณะที่หลายๆ คน อยู๋ระหว่างการเฉลิมฉลอง วันใหม่ ของปีใหม่ ยืนดูพลุ บ้างก็ฟังพระให้พร การกล่าว อวยพรจาก บุคคลสำคัญๆ ต่างๆ เช่นทุกปีื บางคน อาจจะพากัน เกาะเกี่ยวจูงมือ เดินย่ำไป ตามทาง ผมกลับนอนหลับ อยู่บนที่นอน

๑ มกราคม ๒๕๕๑ หลายๆ คนอาจจะต้อนรับวันใหม่ ได้เห็นแสงแรกของวันใหม่ แสงที่เป็นแสงแห่งการเริ่มต้น หลายๆ คนอาจจะได้ อิ่มบุญ กับการใส่บาตร ทำบุญ เนื่องในวัน เริ่มต้นของปี  เริ่มวันแรกด้วยการ สะสมบุญ ผมกลับทำสิ่งตรงข้ามกัน ตั้งแต่ก่อน สามทุ่มของปีที่แล้ว ขวบจน เก้าโมงเช้่าของปีใหม่ เป็นเวลาที่ผม ใช้เวลาอยู่บนเตียง นอนหลับยาว ผมไม่รู้ว่าข้างนอก ที่ถัดจากผนังห้อง เป็นอย่างๆ ไร ที่ผมรู้คือ ได้นอน นาน กว่าทุกๆ วัน

ทำบุญ ผมตั้งใจว่าจะตื่นมาทำบุญตอนเช้า แต่จนแล้วจนรอด ก็ต้องพ่ายแพ้แก่มาร วันสุดท้ายของปี ผมตั้งใจว่าจะไปวัด ก็ต้องมีอันว่าไม่ได้ไป อย่างที่หวัง ตั้งใจ มารมาดักรออยู่ตั้งแต่เช้า 

เพียงแต่ วันก่อนหน้านั้น ๑ วัน ผมมีโอกาสได้ไป เที่ยว ไหว้พระกับ น้องๆ วันนั้นเราทำสถิติกันได้ ๙ วัด แต่สำหรับผม ผมยังไม่ได้ไป วัด อีสองสามวัด ที่ อยากจะไป  ทั้งๆ ที่ อีกนิดนึง ก็จะถึงแล้ว อย่างว่าล่ะครับ ก็ ดีแล้ว สำหรับการ "พลอย"

น้อง เอ่ยปากขึ้นมาทำลายความเงียบว่า "ใครทำอะไรกับน้ำพริก ถึงได้อร่อยขึ้น" แม่ที่นั่งอยู๋ข้างๆ คอยดู พี่กับน้อง นั่งกินข้าวกันสองคน เอ่ยว่า "แม่ ใส่ มะนาว เติมอะไรลงไปนิดหน่อย" ปีใหม่ปีนี้ ครอบครัวของเรา ยังไม่ได้กินข้าว กันพร้อมหน้าพร้อมตา พ่อ แม่ พี่ น้อง ขาดอีก ๑ ที่มีภาระกิจ เฝ้าระวัง ตลอด ๒๔ ชั่วโมง ไม่ได้มาร่วม กินข้าว กินปลาพร้อมๆ หน้ากัน

น้ำพริกฝีมือแม่ ยังคงอร่อยอยู่ ทุกๆ วัน ตั้งแต่ผมเล็กๆ จนถึงวันนี้ 

น้องเปรยๆ ตามประสา หลังจากที่เรา แวะไปรับหลานชาย ผู้ซุกซน ไปวนๆ ชายทะเลมารอบนึง "พ่อ แม่ เดี๋ยวนี้ สอนให้ลูก เลือกกินของ ผิดๆ กินแต่ KFC Sizzler Donut " แม่ กลับกล่าว อีกอย่างว่า "เดี๋ยวนี้ ไม่เหมือนเมื่อก่อน เมื่อก่อนเรา ไม่มีอะไร สิ่งที่จะกินได้ ก็มีแค่ ข้าว กับน้ำพริก แค่นี้ก็อร่อยแล้ว"

ผมก้มหน้า ก้มตา หยิบผักจิ้มน้ำพริก ส่งเข้าปาก ตามด้วย การเอื้อมมือ  ใช้ช้อนแกะเนื้อปลาทูทอด ส่งเข้าปาก ตามไป อาหารมื้อนี้ ไม่มีอะไรมากมาย ข้าว ๑ จาน น้ำพริก ๑ ถ้วย ปลาทูทอกอีกครึ่งตัว แกงเลียง อีกถ้วย บรรยากาศเก่าๆ สมัยเด็กๆ วิ่งวุ่นภายในหัว ความทรงจำ หมุนติ้ว เลือนลาง ...

หกโมงเย็นกว่าแล้ว ผมกับน้อง ต่างแบกสัมภาระ ขึ้นรถ หันหัวออกจากบ้าน ทิ้งเบื้องหลังไว้กับความมืด ที่คืบคลานเข้ามาแทนที่ ข้างหลังดำมืด หมดแล้ว แสงไป จากหน้ารถส่องทาง ฝนปรอยลงมานิดๆ

ผมบอกกับเพื่อนๆ ผม เสมอว่า ผมชอบ "โบยบินไปจากวัยเยาว์"  รวมเรื่องสั้น ในชุดเดียวกัน ของ ไพฑูรย์  ธัญญา "โบยบินไปจากวัยเยาว์" มีความหมายในหลาย นัยยะ  ผมทึกทักเอาเช่นนี้ ผมจำไม่ได้ว่าผมอ่านเล่มนี้ครั้งล่าสุดวันไหน หรือแม้กระทั่ง ผมวาง (ทิ้ง) ไว้ที่ไหน

ทุกสิ่งทุกอย่าง กำลังโบยบิน กลิ่นฟางข้าว กลิ่นดินยามดินต้องฝนแรก กำลังเลือนหายไป สองข้างทางที่เคยเป็นนาข้าว เขียวขจี เสียงกบ เขียด จิ้งหรีด ที่เคยร่ำร้องยามพลบค่ำ เลือนลาง จางหายไป  บ้าน ที่รกร้าง สวนยาง กำลังเข้ามาแทนที

เสียงที่คุ้นเคย ยังแว่วได้ยิน เลือนลาง ห่างไกล ภาพหนึ่ง ยังลอยเด่น ไม่จางหาย

น้อง ผู้ที่ ระหว่างทางกลับบ้าน มือหนึ่งจับพวงมาลัยรถ อีกมือหนึ่งเอื้อม มาจับ ที่เข่าผม เบาๆ พร้อมกับ คำพูดที่ว่า "เราเป็นพี่น้องกัน" ขับรถฝ่าสายฝน ผ่านลม ผ่านม่านหมอกแห่งยามค่ำ เข้ามายัง เมือง เมือง ที่มีแต่แสงสี เมืองที่ไม่เคยหลับไหล ไม่ว่าจะดึกสัก แค่ไหน ไม่ว่า เวลา จะผ่านพ้นไป สักกี่วัน

ถึงเวลาอีกแล้ว ที่เราจะเข้าสู่ โลกเสมือน อีกครั้งนึง ทุกอย่างอยู่แค่ปลายนิ้วของเรา เราจะไม่หันไปมองสิ่งรอบข้าง อีกแล้ว นอกจาก กล่องสี่เหลี่ยม ที่อยู่ตรงหน้าเรา กลิ่นอายของ โลกเสมือน กำลังโชยตามลมมา ถั่งโถม กระโจนเข้ามา ผ่าน จมูก เข้าสู่ประสาท รับความรู้สึก ทุกส่วนของร่างกาย

ผมแทบอดใจไม่ไหวที่จะกระโจน เข้าหา โลกเสมือน 

ปีใหม่ เราจะยิ้มให้กัน เหมือนที่เราพร่ำพูด หรือเปล่า

ปีใหม่ เราจะเป็น เหมือนคนในเมืองใหญ่ ที่ต่างคน ต่งมีจุดหมายของตนเอง สิ่งรอบข้าง ที่ผ่านมา ไม่ควรค่าหยุดมอง

เรายังทำเช่นนั้นกันอยู่อีกไหม 

หมวดหมู่บันทึก: เรื่องทั่วไป
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 01 มกราคม 2551 20:30 แก้ไข: 01 มกราคม 2551 20:30 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

สวัสดีปีใหม่คะ...ตามมาทักทายตามประสาคนคอเดียวกัน เช้าวันนี้แม่ลุกชึ้นมาทำน้ำพริกให้ทานเช่นกันคะ อร่อยเหมือนกันเลยฝีมือแม่ไม่เคยเปลี่ยน..

อ่านบันทึกแล้วนึกถึงบรรยากาศสมัยเรียนที่มอ.ปัตตานี .ขอบคุณมากคะที่ทำให้รู้สึกอีกครั้ง

สวัสดีปีใหม่ครับ เผอิญลุกขึ้นมา นั่งปั่นงาน ตั้งแต่ตี ๔  เสร็จแล้วชะแว๊บมาดู

ความทรงจำวัยเยาว์ ความทรงจำปัจจุบัน น้ำพริก ได้กินทีไร ก็อร่อยเมื่อนั้น ยิ่งมีปลาทูทอดด้วย อึมม ..

8-) 

ไมเหมือนกะน้องดวงอีกแล้วเนี่ยเรา

        " น้ำพริกฝีมือแม่ ยังคงอร่อยอยู่ ทุกๆ วัน ตั้งแต่ผมเล็กๆ จนถึงวันนี้ "

เหมือนกันจริงๆ ค่ะ..พยายามจะ KM ถอดสูตรแม่ไม่รู้กี่ครั้ง ไม่เคยทำได้รสชาติเดียวกันซะที...แต่ก็ดีค่ะ ทำให้ได้อ้อนแม่ให้ทำให้กินต่อไปได้อีกอ่ะค่ะ..

เอ... วันนี้ theme ดูเศร้าๆ ไปนะ คงสักหลายวัน ชอบๆ  theme สีฟ้า .....

อย่างนี้เขาเรียกว่า "สูตรใคร สูตรคนนั้น" ครับ kon1kon material เหมือนกันทุกอย่าง ทีนี้ก็อยู่ที่ "ศิลป์" ความละเมียด ละไม ของแต่ละคน เป็นทั้ง"พรแสวง" และ "พรสวรรค์" ของแต่ละคน ความสามารถเฉพาะตัว ครับ ขอบคุณครับที่ วันนี้ แวะมาเพิ่ม ความอร่อยให้ "น้ำพริก" กำลัง "พูดถึง" อยู่เชียว ..จ๊ากกก

8-) 

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 3.209.80.87
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ