นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

Our Shangri-La
Ico64
Kittisakdi Choomalee

ภาควิชาเวชศาสตร์ชุมชน คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
เครือข่าย
สมาชิก · ติดตาม: 0 · ผู้ติดตาม: 16

อ่าน: 1000
ความเห็น: 1

ก้าวย่างทางเดิน ลืมเลือนคืนวัน ดั้นด้นไป: เชื่อหรือไม่เกี่ยวกัน

เรื่องยุ่ง ๆ ทั้งหลายอาจจะเกิดจากความวุ่นวายของการปะติดปะต่อเรื่องราว และความจริงทั้งหลายอาจะเกิดจากเรื่องราวที่ปะติดปะต่อก้นได้เช่นกัน อยู่ที่คุณ

ผมต้องรีบมาเขียนบันทึกนี้เอาไว้ก่อนที่จะลืม ๆ ไปเสีย

เข้าเรื่องนะครับ วันนี้ไม่ออกนอกทางเด็ดขาด

วันนี้ไม่เกี่ยวกับท้าวแชร์แต่อย่างใด แต่อาจจะเกี่ยวนิดหน่อย ทำไมหรือครับ ก็ตามท้องเรื่องน่ะครับ โปรยเอาไว้ตั้งแต่ต้นแล้วว่า จะเกี่ยวไม่เกี่ยวอยู๋ที่เรื่องราวของการเย็บปัก ถักร้อยเรื่องราว

ในช่วงสงกรานต์ที่ผ่านมาหลายท่านคงทราบข่าวการเสียชีวิตของนักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่ ๕ คณะแพทยศาสสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์คนหนึ่งไปแล้วตามสื่อต่าง ๆ

เป็นการเสียชีวิตระหว่างการเดินทางในระหว่างช่วงสงกรานต์กับครอบครัว

เป็นน้องนักศึกษาที่จัดว่าเป็นเด็กที่น่ารักคนหนึ่ง ในแง่มุมของอุปนิสัย ยิ้มแย้ม ทักทายคนรอบข้าง

หลังจากเกิดเรื่องราวกับน้องนักศึกษาคนนี้ ทำให้เกิดเรื่องราวหลายอย่างขึ้นมา โดยเฉพาะกับคำถามหนึ่งซึ่งส่งผลสะเทือนต่อกลุ่มนักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่ ๕ ปีการศึกษา ๒๕๕๖ ของคณะแพทยศาสตร์มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ยิ่งนัก

เกิดส่งผลต่อจิตใจของนักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่ ๕ ส่วนหนึ่ง กับคำถามในใจของหลาย ๆ คนที่ว่า

มันจะเกี่ยวกันหรือเปล่า ?

ผมให้ข้อมูลเพิ่มเติมว่า ในรุ่นเดียวกันของนักศึกษาแพทย์รุ่นนี้ (med เท่าไหร่ผมจำไม่ได้แล้วนะครับ) เกิดเหตุการณ์ในลักษณะเดียวกันมาก่อนหน้านี้แล้ว ถ้าจำไม่ผิดน่าจะ ๒ ครั้งมาแล้ว และครั้งนี้น่าจะเป็นครั้งที่ ๓

ตัวเลขนี้ผมยังไม่ฟันธงข้อมูลนะครับ แต่รวมครั้งล่าสุดนี้ด้วยก็ไม่ต่ำกว่า ๒ ครั้ง

เพียงแต่การเกิดเหตุการณ์ต่างเวลากันเท่านั้น

เรื่องราวการเสียชีวิตของนักศึกษาแพทย์รุ่นนี้ (ต่างช่วงเวลากัน) นำไปสู่คำถามหนึ่งก็คือ

เกิดเนื่องจากอาถรรพ์หรือเปล่า หรือไปลบหลู่ ทำอะไรไม่ถูกที่ถูกทางตามความเชื่อหรือไม่

เหตุการณ์เช่นนี้จะเกิดกับนักศึกษารุ่นนี้อีกหรือเปล่า โดยเฉพาะกับบางคน บางกลุ่ม

ข้อมูลที่มีการนำมาปะติดปะต่อเรื่องราวเข้าด้วยกันก็คือ เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นเกี่ยวข้องกับนักศึกษาที่ไปออกพื้นที่และนอนพักค้างคืนในชุมชนทั้งสิ้น

ที่พักค้างคืนของนักศึกษาที่ออกพื้นที่ก็คือ "วัด"

เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ เกิดขึ้นกับนักศึกษาที่ไปออกพื้นที่ชุมชนและพักค้างคืนในชุมชนแถว ๆ ต.พะตง อ.หาดใหญ่ จ.สงขลา

ครั้งล่าสุดเกิดกับนักศึกษาที่ออกพื้นที่ชุมชนและพักค้างคืนที่ ต.ตะโหมด อ.ตะโหมด จ.พัทลุง

ซึ่งก่อให้เกิดคำถามขึ้นมาว่า เกิดอะไรขึ้นกับการไปพักค้างคืนในพื้นที่ และจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้กับใครอีกบ้างที่ไปพักค้างคืนในชุมชน

ผมเข้ามาทำงานปีแรกจำได้ว่าไปพักค้างคืนในพื้นที่กับนักศึกษาที่สถานีวิจัยของคณะทรัพยากรธรรมชาติที่คลองหอยโข่ง ปีต่อมานอนพักค้างคืนที่วัดบ้าง โรงเรียนบ้าง แถว ๆ คลองหอยโข่งจะเป็น วัดปรางแก้ว วัดโคกม่วง วัดปลักคล้า? (วัดนี้ต้องถามน้องยามฯ - วัดที่มีพระองค์โต ๆ)

นอกเหนือจากพื้นที่ฝั่งคลองหอยโข่งแล้วมีพื้นที่ฝั่งบางกล่ำ อย่างวัดท่าเมรุ วัดศาลาโพธิ์ วัดนารังนก วัดหรือโรงเรียนแถบนี้ผมก็ไปนอนพักค้างคืนกับกลุ่มนักศึกษาในช่วงออกฝึกภาคสนามมาแล้ว รวมถึงศูนย์พัฒนาเด็กเล็กที่อยู่โดดเดี่ยวกลางทุ่งนาก็เคยไปพักค้างคืนมาแล้วเช่นกัน

เช้าเด็ก ๆ (เล็ก) มาเราก็เก็บที่นอน หมอน มุ้ง เย็น ๆ เด็ก ๆ กลับ เราก็ใช้พื้นที่เป็นที่นอน

อย่างตอนที่พักค้างคืนที่วัดศาลาโพธิ์ นอนพักค้างคืนกันภายในศาลาเอนกประสงค์ วันดีคืนดี ข้างๆ ที่พักก็มีงานศพ ศพตั้งอยู่ติดกันกับศาลาที่พักค้างคืน  กลางคืนก็ได้ฟังพระสวดงานศพก่อนนอน

ป้าปุ๊ ซึ่งเป็นพี่เลี้ยงนักศึกษา ที่ไปพักที่วัดนี้มักจะบอกให้ฟังว่า ตอนกลางคืนนี่มักจะได้ยินเสียงเด็ก ๆ มาเล่น มาเคาะโอ่งน้ำ ข้าง ๆ ที่พักทุกคืน ผมซึ่งนอนอยู่ใกล้ ๆ กันหลับสบายดี

หรืออย่างกลุ่มที่พักค้างคืนที่วัดท่าเมรุ ที่อยู่แถว ๆ ปลายน้ำหรือปลาย ๆ คลองอู่ตะเภา ก่อนจะลงสู่ทะเลสาปสงขลา ก็พักต้างคืนกันในศาลา นอนพักค้างคืนกันได้ ๒ คืน ๓ คืน ก็ต้องมีเหตุให้ย้ายเข้าไปพักค้างคืนกันในโบสถ์ โดยเอาผ้ากั้นระหว่างเด็ก ๆ กับฝั่งพระประธานในโบสถ์ ซึ่งถือเป็นความอนุเคราะห์และเมตตาจากท่านเจ้าอาวาสเป็นยิ่งนัก เพราะที่พักค้างคืนที่เด็ก ๆ ใช้นอนพักก่อนนหน้านี้นั้น เขาต้องใช้พื้นที่

ก็ที่เด็ก ๆ นอนอยู่นั้นคือศาลาตั้งศพ มีคนตายเกิดขึ้นในหมู่บ้าน ตั้งศพบำเพ็ญกุศลที่วัด เด็ก ๆ ก็ต้องมีอันย้ายเข้าโบสถ์ไป

ผมเคยออกพื้นที่ฝั่งนาทับ จะนะ แถบโน้น ที่พักก็เป็นโรงเรียน ไม่ก็วัด

มีบ้างที่พักค้างคืนที่สถานีอนามัย สมัยนั้นเด็ก ๆ ต่อกลุ่มไม่มากอย่างปัจจุบัน นอนพักค้างที่บ้านพักสถานีอนามัยได้ ข้าง ๆ บ้านพักก็เป็นที่ฝังศพของมุสลิม กลางคืนไฟฟ้าก็ไม่มีสะดวกเหมือนปัจจุบัน แต่ก็มีพอให้วับ ๆ แวม ๆ ในเวลากลางคืนได้บ้าง

ผม (ภาควิชาฯ) เคยพานักศึกษาฯ ออกฝึกภาคสนามแถวพื้นที่ที่เป็นบ้านเกิดของผม ผมก็นอนพักค้างคืนกับกลุ่มเด็ก ๆ ในศาลาวัด ระยะทางระหว่างศาลาที่พักกับบ้านน่าจะไม่เกิน ๕๐๐ เมตร

ศาลาที่พักก็คือศาลาการเปรียญ หรือโรงธรรมในภาษาใต้นั่นเอง ในอดีตที่ผ่านมาโรงธรรมหลังนี้ก็เคยใช้เป็นที่ตั้งศพมาด้วยเหมือนกันในบางคราว เพิ่งมาระยะหลังที่มีศาลาตั้งศพเป็นกิจจะลักษณะ

ห้องน้ำห้องท่าก็ใช้ห้องน้ำที่อยู่ติดกับ (หน้า) เมรุ

เด็ก ๆ บ่นบ้าง เรื่องความสะดวก ความสบาย เรื่องน้ำเรื่องท่า

ครั้งออกพื้นที่แถวระโนดก็ไปพักที่วัด นอนศาลาวัดบ้าง นอนห้องประชุมโรงพยาบาลบ้าง

วัดพะโคะก็เคยพานักศึกษาไปออกพื้นที่และนอนพักค้างคืนที่วัดพะโคะ

ล่าสุดก็วัดตะโหมด พัทลุงโน่น ที่วัดตะโหมดมีนักศึกษาไปพักค้างคืน ๒ รุ่นติด ๆ กัน ที่มีเหตุเชื่อมโยงเหตุการณ์กับการออกพื้นที่ของนักศึกษาก็เป็นรุ่นล่าสุดที่ไปพักในพื้นที่

ผมจำได้ว่าผมเคยนำนักศึกษาไปพักที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งในพื้นที่บ้านพรุ มีบ้านหลังหนึ่งที่เราไปเช่าเพื่อเป็นที่พักค้างคืน มีห้อง ๆ หนึ่งที่ถูกจัดเอาไว้อย่างดี แต่ไม่มีใครพักอาศัยในห้องนั้น เนื่องจากเป็นห้องของลูกชายเจ้าของบ้านซึ่งเสียชีวิตไปแล้ว แต่ครอบครัวยังจัดห้องไว้เหมือนเดิมทุกอย่าง

เด็ก ๆ ที่พักที่บ้านหลังนั้นก็พักอาศัยกันปกติสุข

การพักค้างคืนนี่เป็นการพักค้างคืนประมาณ ๑ - ๒ สัปดาห์ต่อครั้งนะครับ ไม่ใช่แค่พักค้างคืนแค่คืนเดียว

อุปกรณ์หรือเครื่องนอนที่ภาควิชาจัดเตรียมให้สำหรับนักศึกษา อาจารย์ นักวิชาการที่ลงพื้นที่พักค้างคืนในพื้นที่ก็คือ เสื่อผืน มุ้งหลัง ที่เหลือหากต้องการก็ต้องนำไปเอง

ผมนึกได้อีกเรื่องครับ นักศึกษาแพทย์รุ่นที่ไปพักค้างคืนที่สถานีวิจัยคลองหอยโข่งของคณะทรัพยากรธรรมชาติ มี ๑ คนที่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตทางรถยนต์ ถ้าจำได้ก็น่าจะเป็นช่วงของการเดินทางมาร่วมพิธีพระราชทานปริญญาสำหรับผู้สำเร็จการศึกษา

เรื่องนี้หลายปีมาแล้วครับ น่าจะเกิน ๑๐ ปีแล้ว

ความรู้สึกของนักศึกษาที่ออกพักค้างคืนในพื้นที่ที่จับกระแสได้ในตอนนี้ก็คือเกิดความกังวลว่าจะเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นมาอีกกับเพื่อน ๆ กับตนเองที่เป็นคนที่ออกพักค้างคืนในพื้นที่ในช่วงฝึกภาคสนาม

หรือบางคำถามที่เกิดขึ้นกับบางคนในส่วนที่เกี่ยวข้อง คือ เกิดการปฏิบัติอะไรที่ผิดเกิดขึ้นหรือเปล่า เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมาความเชื่อมโยงกับการออกพักค้างคืนของนักศึกษาในพื้นที่หรือไม่

ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะคิด ที่จะตั้งคำถามกับเรื่องที่เกิดขึ้น ตามความคิดความเชื่อ ตามการเชื่อมโยงข้อมูลของแต่ละคนแต่ละกลุ่ม

หลักในการคิดของแต่ละคนย่อมคิดในกรอบที่แตกต่างกัน ตามความรับรู้ ตามความเชื่อที่ต่างกัน

เราไม่รู้ไม่เห็น พิสูจน์ไม่ได้ไม่ใช่ว่าสิ่งนั้นจะไม่มีเสมอไป
เราไม่รู้ไม่เห็น พิสูจน์ไม่ได้ไม่ใช่ว่าสิ่งนั้นจะมีเสมอไป

คงต้องจบบันทึกนี้ด้วยวลีจากหนังเรื่อง ๑๕ ค่ำเดือน ๑๑ ที่ว่า

"เชื่อในสิ่งที่เฮ็ด เฮ็ดในสิ่งที่เชื่อ"

เราเอง

หมวดหมู่บันทึก: กิจการนักศึกษา - การดูแลนักศึกษา
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 22 เมษายน 2556 16:57 แก้ไข: 22 เมษายน 2556 16:57 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 DaDa, Ico24 ServiceMan, และ 7 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

RIP... น้องเปา ด้วยคน กำลังจะได้เป็นแพทย์อนาคตไกล น่าเสียดาย แต่น้องก็ทำหน้าที่ในช่วงวินาทีสุดท้ายของชีวิตได้อย่างดีที่สุดค่ะ

ปล. คราวหน้าพานักศึกษาแพทย์ไปออกพื้นที่แถวคลองหอยโข่งบ้างนะค้าบ ตอนนี้วัดปลักคล้า มีที่นอนสบาย มีแอร์ด้วยรองรับสำหรับผู้มาเยือนค้าบ

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 18.204.229.70
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ