นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

Our Shangri-La
Ico64
Kittisakdi Choomalee

ภาควิชาเวชศาสตร์ชุมชน คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
Network
Members · Following: 0 · Followed: 16

อ่าน: 1690
ความเห็น: 3

ก้าวย่าง ทางเดิน หมายเลข ๑๖

หนทาง แม้ว่าเราจะเดินผ่านทางมายาวไกล สักเท่าไหร่ แต่มีสักครั้งไหม ที่เรา จะหยุด แม้ไม่เดินย้อนกลับไป แต่เราหยุด แล้วหันมอง สิ่งที่เราทิ้ง ไว้ เบื้องหลัง สักครั้งหรือไม่ หรือเราเพียงแค่ เดิน และ เดิน ไปข้างหน้า เพียงทางเดียว

คงจะเริ่มเดือนใหม่อีกแล้ว ถ้านับทางจันทรคติ จากพี่สู่น้อง ตกทอดต่อไปเรื่อยๆ หนทางที่เดิน ยาวไกลเพียงไหนแล้ว รอยเท้าที่ทิ้งไว้ เบื้องหลัง เราไม่ได้ทิ้งรอยเท้าไว้เพียงแค่ บนผืนทราย (บางครั้งอาจจะตรง อวัยวะ ส่วนใดส่วนหนึ่ง ของใคร สักคน ก็ได้)  เอาล่ะ  ทางที่เดิน จะลดเลี้ยว คดเคี้ยว สักเท่าไหร่ เราก็เดินผ่านมาแล้ว ทางข้างหน้า คือทางที่ ให้เรา หาญกล้า ทดสอบความ แข็งแกร่งของเรา ว่าเราจะถูก คัดเลือกให้ อยู่รอด โดยธรมชาติ ได้หรือไม่ บางที ทางข้างหน้าอาจจะยากเย็น กว่าทาง ที่เราเคย เดินผ่านมา

ก้าวย่าง ทางเดิน หมายเลข ๑๖ อาจจะน้อยกว่า เวลาที่เรา หลายๆ คน ผ่านสิ่งที่เราเรียกว่า "โรงช้าง" ตำนานของโรงช้าง ที่มาของคำว่า "โรงช้าง" จะเป็นอย่างไร เด็กๆ น้องๆ รุ่นหลัง คงต้องหาคำตอบ กันต่อไป สำหรับ พี่ๆ หรือคนที่ได้ สัมผัสกับ "โรงช้ง" มามากกว่านี้ บางคนอาจจะทราบแล้ว บางคนก็อาจจะ ยังไม่เคยทราบ เหมือนกัน

ตำนานที่ยังตำไม่เสร็จ

คืนนี้คงเป็นคืนเดือนมืด ที่สุดของเดือน พรุ่งนี้ แสงสว่าง จะค่อยๆ กลับมา ส่องสว่าง ในเวลาค่ำอีกครั้ง เหมือนแสงสว่าง ที่เรา รอคอย เหมือนความหวัง ที่เริ่ม จุดประกายไฟ ความหวัง ริบหรี่ ในความมืด หลังจาก ที่ผ่าน ความมืดมนมานาน

คืนพรุ่งนี้ เราจะได้ พิสูจน์ว่า สิ่งนี้ จะเกิดขึนจริงหรือไม่ ถ้าเกิดขึ้นจึง ทำไม ต้องเกิดขึ้น ใครกำหนดมาเช่นนี้ ทุกอย่าง ใยสอดคล้องต้องกัน ในความแตกต่างัน

สองทุ่มครึ่งแล้ว หลังจากที่ผม สลัด ความง่วง หาวนอน ไปบ้างแล้ว ถึงเวลาที่ผม จะออกเดินอีกครั้ง สายลมเย็นๆ พัดมาปะทะ ทั่วทั้งตัว ไม่ถึงกับ หนาว แต่เย็นยะเยือก สำหรับผม มันก็คงเย็นพอดู สำหรับใครบางคน ที่สร้าง เกราะกั้น ตามธรรมชาติ ได้ดี ก็จะไม่รู้สึกอะไรเลย หรือบางครั้ง อาจจร้อนไป ด้วยซ้ำ

ป่านนี้โรงช้าง จะมีอะไรเหลือ ให้ผมกินบ้าง คงยังมีรายการ อาหารตามสั่ง อีก พอควร วันนี้ผมตัดสินใจ ไม่เดินไปโรงช้าง

ช่วง  หัวค่ำกว่านี้ ที่นั่น จะมีใคร ไปที่นั่นบ้างหรือเปล่า

คงจะมี

ผมเดินไปข้ามถนน เสียงตะโกนโหวกเหวก ดังขึ้นมาไกลๆ ผมเดินเข้าไปใกล้ต้นเสียงนั้น สังเกตุเห็น รปภ. คนขับรถรับจ้าง หลายคน ยืนจับกลุ่มกันอยู่ หญิงหนึ่ง เดินตะโกนโหวกเหวกอยู่ ดังไปทั่ว ผมเดินผ่านเธอไป ผมจับความได้บางอย่าง บางอย่างที่ไม่สามารถแม้แต่ จะนำมาบันทึกไว้ หรืออาจจะแม้ ไม่สามารถ บอกกับคนอื่นได้ ทุกคนคงรู้ว่า เธอ คงมีอาการของคน ผิดปกติทางจิต

ผมเดาเอาจาก อาการของเธอ

นานแล้ว ปีก่อนหน้าโน้น ดึกแล้ว ช่วงนั้น ผมยังกลับบ้านดึกๆ อยู่เป็นประจำ จะดึกแค่ไหนนั้น ผมไม่เคยดูว่า เวลาเท่าไหร่แล้ว เวลาที่กลับบ้าน หรือจะเรียกว่า กลับไปนอนก็ได้ครับ

ผมจะแวะวนไปไหว้พระบิดา ก่อนกลับบ้านทุกคืน ไม่ว่า ฝนจะตก ลมจะเย็น จะดึกดื่นแค่ไหน ผมทำเช่นนี้มานานแล้ว เพียงบางสิ่งบางอย่าง ทำให้ผม ไม่ได้ทำแบบนั้นอีกแล้ว

สักวัน ผมอาจจะกลับไปทำแบบนั้นอีก ก็ได้

วันนั้น ผมไปไหว้พระบิดา อย่างที่ทำประจำ ผมเจอกับ หญิงคนหนึ่ง เช่นกัน เธอเดิน วนไปวนมา ที่หน้าพระบิดา ร้องไห้ เธอร้องไห้ สะอื้น รำพึง ร้องขอ  "ความยุติธรรม" จากพระบิดา ในสิ่งที่เธอ ได้สูญเสียไป

ผมไม่รู้ว่า สิ่งนั้นคืออะไร แต่รู้ว่า มันทำให้เธอ เป็นเช่นนี้

ผมเดินไปหา รปภ. ตรงโต๊ะหน้า สนอ. หลังจากที่ ไหว้พระบิดาเสร็จแล้ว ได้คำตอบว่า เธอผู้นี้ มาบ่อย

ผมคงเจอเธอครั้งนั้น แค่ครั้งเดียว หลังจากนั้น เวลาของเรา ทั้งสอง อาจจะไม่ตรงกัน หรือเธอ ไม่ได้มา อีกแล้ว ??

เวลาของเรา อาจจะไม่ตรงกัน แม้ว่า ทางเดินของเรา ทางเดียวกัน แม้ว่า ทางที่เราเดิน เราย่ำไป ในทางเดียวกัน ทิศเดียวกัน เพียงแค่ "ต่างเวลา" กัน เท่านั้น

เวลาที่ต่างกันเพียงเศษเสี้ยววินาที ก็เพียงพอแล้ว ที่ทำให้เรา ไม่เคยเจอะ เจอกันเลย แต่เรา เดินบนทาง เส้นเดียวกันเสมอ

ผมกลับมานั่งทำอะไร เล่นๆ ต่อ นั่งเปิดดูรูปเก่าๆ ที่เคยถ่ายไว้ มันมีแต่ความมืด หม่น ที่ปรากฏ ออกมาจากรูป ที่ถ่าย ทำไม ถึงเป็นเช่นนี้ ความสดใส หายไปไหน ทั้งๆ ที่มุมบางมุม ผมอาจจะ เลือกตรงกับหลายๆ คน เพียงแค่ ต่างเวลากัน องค์ประกอบอื่น อาจเหมือนกัน

ผมเจอรูปที่คิดเอาไว้ว่า จะเอามาลงที่นี่ สองสามรูป ผมเลือก รูปต่อไปนี้ก่อน ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เหมือนกัน

ผมไม่ได้ เล่าเรื่องด้วยรูป หรืออะไรนะครับ  ผมก็ไม่เคยดู รูปที่ตัวเอง เอาแต่ถ่าย แล้วก็ถ่าย มาดูเลย

บางที ผมอาจจะรู้ว่า มันก็แค่ รูปถ่าย ที่ดิบ เถื่อน ไ้ร้อารมณ์ เท่านั้น มันมีแต่ความ หม่นหมอง เกาะ ยึดติด อยู่กับ รูปทั้งหลาย

ก่อนที่จะแว๊บ มาเคาะๆพื้นที่ share แล้วกลับมา นั่งเขียนๆ บ่นไปเรื่อยๆ ตรงนี้ 

โรงช้าง คืที่ๆ ผมและ เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ จะใช้ที่นั่น เป็นที่พบปะ พูดคุย จิปาถะ กัน ในยามค่ำของวัน ก่อนที่เรา ทั้งหลาย จะแยกย้ายกันไป ตามทาง ของแต่ละคน

คนที่อยู่มุมขวาสุด เคยตั้งชื่อให้ กับกลุ่มที่เรา มานั่งคุยกันว่า "สมาคมชมจันทร์"

ทำไมต้องเป็น "สมาคมชมจันทร์" หนึ่งในนั้น ผม อีกคน ที่ไม่อยู่ในรูป บ้าพอๆ กัน ที่จะถ่ายรูป พระจันทร์ เห็น ทีไร ถ้ามีกล้อง ติดตัว ต้อง ยกขึ้นมาถ่าย คนอื่น ก็ มีบ้าง ที่ชมชอบ พระจันทร์ เงาในพระจันทร์

น้องเสื้อสีแดงเข้ม คนนั้น คงจะอายุ น้อยที่สุด ในกลุ่มแล้ว น้องคนนี้ "ก้อง" เราเรียกกัน ตอนนี้ เรียนอยู่ ปีที่ ๔ คณะวิทยาศาสตร์ คนมุมซ้ายสุด ค่อนมาทางด้านหลัง อายุมากมาหน่อย เลขสามยังไม่มาเยือน ส่วนที่เหลือ ผมคงไม่ต้องบอก

อายุไม่ใช่เรื่องสำคัญ ที่เราจะมาร่วมกัน หรือเป็น เพื่อนกัน เพื่อนที่ มีความเป็น พี่ เป็นน้อง ยึดร้อย เข้าไว้ด้วยกัน

"ก้อง" เป็นน้องเล็ก ในชมรมฯ ของเรา อยู่ที่นี่ "ก้อง" ไม่ต้อง ขอเพียงให้มาเท่นั้น ที่เหลือ พี่ๆ จัดการ ใ ห้้น้องหมด แต่ ทุกคนก็ มีทางเดิน ของตัวเอง เช่นกัน

บางคนในรูป ก็ไม่ได้ เป็นสมาชิกชมรมฯ แต่ก็มา สมาคมชมจันทร์

อะไรที่เป็นตัว ดึง ดูด ให้วัตถุเหล่านี้ มาเจอกัน

อะไรที่ทำให้ วัตถุ เหล่านี้ กระเด็น กระดอนไป คนละทาง

อะไรที่จะทำให้ วัตถุเหล่านี้ กลับมารวมกันอีกครั้ง

เมื่อไหร่ ที่ภาพเหล่านี้ จะกลับมาอีก สมาชิก จะยังเหลือเท่าเดิม ลดลง

หรือไม่มีอีกต่อไปแล้ว

ยังไม่มีคำตอบ จนกว่า จะถึงวันนั้น

สายน้ำ ไม่หวนคืน เขาว่าไว้เช่นนั้น

คนที่กล่าว คงไม่รู้ว่า

ฝนน่ะ เกิดจากอะไร มาจากที่ไหน

สายน้ำน่ะ มาจากไหน เกิดจากอะไร

ผมไม่หวังว่า เส้นทาง ที่เดินต่อไป จะเป็นอย่างที่ ผม หรือใคร อยากให้เป็น

ระหว่างทางเดิน ผมอาจจะหันกลับมา ย้อนนึกถึง "แกงค์ลูกหมู" อีกก็ได้ 

แต่วันนี้ ผมยังเดิน ต่อไป

สมาคมชมจันทร์ 

หมวดหมู่บันทึก: เรื่องทั่วไป
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 08 มกราคม 2551 02:04 แก้ไข: 08 มกราคม 2551 02:04 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

  • อืม.....อ่านแล้วนึกถึงเพื่อนตอนมัธยมและตอนเรียนมหาวิทยาลัยค่ะ เคยมีแกงค์เพื่อน ๆ ที่สนิทกันมาก ๆ ไปไหนก็ไปด้วยกัน แต่ตอนนี้....ต้องแยกย้ายกันไป เพื่อทำหน้าที่ตามทางของแต่ละคน ยังไม่รู้เลย...ว่าอีกเมื่อไหร่ นานเท่าไหร่ เราทั้งหมดจะได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา...ฤาจะไม่มีวันนั้น?  จะมีมั้ยนะ ที่สมาชิกจะมาพบกันได้พร้อมหน้าพร้อมตา เฉกเช่นในวันวาน.....

เมื่อหัวหน้าแกงค์ ถูกฆ่า สมาชิกภายในแกงค์ ก็ แตกกระจาย ฮ่าๆๆๆ เรามักจะเอา เงื่อนเวลา มาอ้างได้เสมอ นั่นแหละ

เห็นทีว่าต้องร้องเพลงนี้ครับ เพลงอื่น นึกไม่ออก

"คงจะมีสักวัน คงเป็นวันที่ ยิ่งใหญ่
คงจะมีสักวัน คงเป็นวันที่ ชื่นใจ
อยู่บนทางที่เธอเคยหวั่น แต่เป็นวันที่ คอยเธออยู่
ไม่ไกล

หากใจท้อ ขอจงอดทน หนทางที่เดินไป
เหนื่อยเพียงไหน ไม่กลัวสิ่งใด ก้าวไปให้มั่นคง .."

วันนั้นคงมาถึง เมื่อไหร่เท่านั้น เรายังมีสิทธิ์ที่ จะคิด ที่จะฝัน แม้ว่าสิ่งนั้น มันจะเป็นได้ แค่เพียง "Impossible Dream" แต่ก็อย่าหยุด ที่จะฝันที่จะจินตนาการ

อิๆๆๆๆ 8-) 

คิดถึงเพลง "จดหมายจากพระจันทร์" ค่ะ

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 18.208.159.25
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ