นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

Kon1Kon
Ico64
เสาวลักษณ์ รุ่งตะวันเรืองศรี
อาจารย์ระดับ 7
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
ความเคลื่อนไหวล่าสุด
  • ไม่มี
เครือข่าย
สมาชิก · ติดตาม: 0 · ผู้ติดตาม: 2

อ่าน: 1419
ความเห็น: 8

ละครเคเอ็มตอนที่ 2 “การเริ่มต้นเคเอ็มขององค์กรสายรุ้ง..” [C]

(มาได้ไอเดียใหม่ ต่อไปนี้จะเล่าเรื่องเค-เอ็มในรูปของละครน้ำเน่านะคะ...อิอิ...เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศน่ะค่ะ..อย่าซีเรียสกะมันมากนะคะ..มาเริ่มกันเล้ย)

บรรยาย: เนื่องจากสำนักงานสายรุ้งได้รับนโยบายจากสำนักงานใหญ่มาว่า ให้จัดให้มีการใช้เค-เอ็มเป็นเครื่องมือในการดำเนินงาน เพื่อนำไปสู่ความเป็นสำนักงานที่มีการเรียนรู้อย่างต่อเนื่อง..  สำนักงานก็ได้ตั้งคุณเอื้อขึ้นมาดำเนินการขับเคลื่อนให้เป็นไปตามนโยบาย...แต่ปัญหาก็คือ...คุณเอื้อเอง...ก็ม่ายค่อยจะรู้เรื่องเค-อง เค-เอ็ม อะไรนี่เท่าไรนัก

 ฉาก 1: ห้องทำงาน รอง ผอ.สำนักงานสายรุ้ง ฝ่ายบริหาร

หนูเอื้อ: “ป้า รองผอ.คะ (ที่สำนักงานนี้เค้าเรียกรองผอ. ว่าป้ากัน)  หนูเอื้อว่าจะจัดให้มีการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ในกลุ่มอาจารย์กันแบบ face-to-face เพื่อสร้างความสัมพันธ์อันดีระหว่างกัน ป้าว่าจะดีมั้ยคะ?”

รอง ผอ.ฯ : “ดีจ้ะ ดีจ้ะ  เออ เอื้อจ๊ะ หนูเคยรู้จักสุนทรียสนทนามั้ย?”

หนูเอื้อ:  ?!? (ทำหน้างงงันไปสามสี่วัน)

รองผอ.ฯ: “สุนทรียสนทนากับการฟังเชิงลึก  ป้าว่ามันดีนะ  ป้าอ่านเจอมา  เนี่ย ป้าจะหาให้หนูนะ“ ว่าแล้วก็ค้นกุกๆ กักๆ ได้เอกสารมาชุดนึง ยื่นให้หนูเอื้อ “หนูลองเอาไปอ่านดูนะ”

คืนนั้นที่บ้านของหนูเอื้อ หลังทำภารกิจต่างๆ เสร็จสิ้น หนูเอื้อก็ได้หยิบเอาเอกสารที่ รอง ผอ. ให้ออกมาอ่าน.. หนูเอื้อรู้สึกประทับใจและซาบซึ้งกับแนวคิดดังกล่าว..แต่หนูเอื้อยังไม่เข้าใจดีพอ จึงเข้า internet และ search ใน google..เพื่อให้ได้ความรู้เพิ่มเติม หนูเอื้อทั้ง save ทั้ง print  แล้วเอาเอกสารต่าง ๆ มาวางเรียงกัน หยิบกระดาษกะดินสอออกมา..ทำหน้าครุ่นคิด วางแผน ขีดๆ เขียนๆ อะไรลงไปบนกระดาษ คร่ำเคร่งอยู่พักใหญ่ จนในที่สุดก็วางดินสอลง..แล้วยิ้มออกมา..

 ฉาก 2: สำนักงานสายรุ้ง

            หลังจากวางแผนอย่างดิบดี หนูเอื้อส่งอีเมล์นัดเจ้าหน้าที่ฝ่ายการผลิตทุกคนพบกันตอนบ่ายวันหนึ่ง  ซึ่งก็คือวันนี้ หนูเอื้อจองรถสำนักงานไว้เรียบร้อย เนื่องจากตั้งใจจะทำเซอร์ไพรส์ ด้วยการพาเจ้าหน้าที่ฝ่ายการผลิตออกไปประชุมนอกสถานที่ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่มีต้นไม้ และอ่างน้ำใหญ่ซึ่งไม่ไกลจากสำนักงาน (เพื่อเน้นความประหยัด) ขณะเดียวกันก็มีความเงียบสงบ เผื่อว่าจะสร้างบรรยากาศที่คุยกันแบบเป็นกันเองได้  วันนั้นตอนเช้าไม่ว่าหนูเอื้อเจอใครในทีมฝ่ายผลิต ก็คอยเตือนย้ำทุกคนไม่ให้ลืมที่ได้นัดหมายกันไว้ ในที่สุดก็ถึงเวลานัดหมาย  เจ้าหน้าที่ฝ่ายผลิตหลายๆ คนมาพร้อมแล้ว บางคนรู้แล้วและเตรียมตัวจะไปข้างนอกกัน บางคนก็ยังไม่มา และยังไม่รู้ จนกระทั่งในที่สุด...

หนูเอื้อ:  “มากันแล้วเหรอคะ...วันนี้จะพาเปลี่ยนบรรยากาศ ออกไปคุยกันนอกสถานที่ ใกล้ๆ นี้เองนะคะ.. จะได้ไปนั่งคุยกันแบบเป็นกันเองนะคะ..”

เจ้าหน้าที่ฝ่ายผลิต F : “ไปไหนกันล่ะ  ถ้าไปข้างนอก  ไม่ไปหรอกนะ ขี้เกียจ ร้อน”

หนูเอื้อ: (เริ่มหน้าเสีย คิดในใจ) ..เอาละสิ เสียแผนแน่ๆ เลย ทำไงดีเนี่ย จะสำเร็จมั้ยเนี่ย

เจ้าหน้าที่ฝ่ายผลิต I : "นั่นสิ ข้างนอกร้อนออก ไม่มีแอร์ด้วย คุยกันในนี้ก็ได้นี่นา”

หนูเอื้อ: (คิดในใจ) โธ่ อุตส่าห์จะให้ไปคุยกันใต้ร่มไม้ รถก็จองไว้แล้ว..ทำไงดี  แต่ว่าคนอื่นเค้าอาจจะร้อนจริงๆ ก็ได้นะ แล้วถ้าเค้าไม่สบายตัว แทนที่จะคุยกันได้ดี อาจจะแย่ก็ได้นะ เอา ก็ได้  คุยที่เดิมก็ที่เดิม  งั้นไป cancel รถก่อนดีกว่า แล้วก็ค่อยขนอุปกรณ์กระบวนการทั้งหลายขึ้นมาที่ห้องประชุมใหม่ นะ นะ ไม่เป็นไร นะ  

                หนูเอื้อพยายามปลอบใจตัวเอง..

            เฮ้อ  แค่เริ่มต้นก็เหนื่อยแล้ว... มันจะ work มั้ยเนี่ย..กะจะทำเซอร์ไพรส์ ปรากฏว่าตัวเองโดนเซอร์ไพรส์เอง. .หนูเอื้อจะทำอย่างไรต่อไป จะเกิดอะไรขึ้นกับหนูเอื้อ..โปรดติดตามตอนต่อไป  

หมายเหตุ: ทั้งหมดนี้ ให้ถือซะว่าเป็นละครน้ำเน่าเท่านั้นนะคะ ละครที่มีพัฒนาการ มีอุปสรรค มีการล้มลุกคลุกคลาน มีปัญหา มีการคลี่คลายของตัวละครแต่ละตัว......อย่าซีเรียสค่ะ...

สรุปข้อคิดจากละครตอนนี้

·        ให้คิดเผื่อคนอื่นให้รอบคอบกว่านี้

·        คนอื่นไม่ได้ชอบทุกอย่าง หรือเข้าใจทุกอย่างเหมือนเรา

·        อย่าคาดหวังผล ว่าจะเป็นไปอย่างที่เราคาดไว้

·        คำถาม: แต่ว่ามันเป็นไปได้หรือว่า จะทำให้ทุกคนพอใจ?  แล้วถ้าทำให้ทุกคนพอใจไม่ได้..ความลงตัวมันจะอยู่ตรงไหนดี?..

 
หมวดหมู่บันทึก: ประกันคุณภาพ ตัวชี้วัด ประเมินผล
คำสำคัญ (keywords): km  ละคร km  เคเอ็ม
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 20 ธันวาคม 2550 12:52 แก้ไข: 18 กุมภาพันธ์ 2551 10:12 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

น่าติดตามคะ..ขอเป็นแฟนคนนึงนะคะ..

  • บ่อยครั้งที่พี่เคยคิดคาดหวังผล ว่าจะเป็นไปอย่างที่เราคาดไว้
  • พี่ต้องเดินก้มหน้าเศร้าแทบทุกครั้งค่ะ

แป้นไม่ชอบคาดหวังอารายล่วงหน้าค่า เพราะ เมื่อมันไม่เป็นไปตามที่เราคิด จะไม่เสียใจเท่าไหร่ และเมื่อมันเกินคาด ความดีใจมันจะมีมากกว่าที่เราคาดไว้เยอะ 555

คาดการณ์ กับ คาดหวัง

ต่างกันตรงที่ว่า

คาดหวัง หากผิดไปจากที่คาด จะเศร้า

คาดการณ์ หากผิดไปจากที่คาด จะเสียหายน้อยสุด

เพราะชีวิตต้องการแผน แต่ต้องเป็นแบบที่ยืดหยุ่นและลุ่มลึก

หญิงลี่เอาใจช่วยในทุกช่วงตอนของชีวิตนะคะ

สำหรับปีใหม่นี้ ขอให้สุขสมหวังตลอดปีตลอดไปค่ะ

สวัสดีปีใหม่ 2551 นะคะ

น้องหญิงลี่ ณ เขตรั้วสีบลู

Ico48
[IP: 192.168.100.112]
21 ธันวาคม 2550 12:03
#6145

อยากตอบคำถามที่ถามไว้ตอนท้ายสุดครับ

ถ้าสามารถทำให้ทุกคนพอใจได้ ก็คงไม่ต้องมีแนวคิดเรื่อง "เสียงส่วนใหญ่" แม้ว่าจะมีประชากรเพียง 2 คน ในบางสถานะการณ์ก็ยังไม่สามารถทำให้ทั้งสองคนพอใจได้เลย อย่าว่าแต่จำนวนที่มากกว่าสอง

 แต่ผมคิดว่าอาจจะมีทางหนึ่ง ที่จะสามารถทำให้ทุกคนพอใจได้ (แต่ว่าเงื่อนไขที่ทำให้พอใจได้ ก็ได้มาไม่ใช่ง่ายนะครับ) ก็คือ 

1. ทุกคนในกลุ่มจะต้องตกลงยึดหลักการแบบเดียวกัน

2. ทุกคนสามารถตกลงกันได้แม้ความเห็นไม่ตรงกัน (Agree to disagree)

3. ทุกคนสามารถลงมือปฏิบัติตามข้อตกลงของกลุ่มได้ แม้ว่า จะไม่เห็นด้วยเป็นการส่วนตัวก็ตาม

4. ทุกคนในกลุ่มสามารถแยกแยะได้ว่า เรื่องไหนเป็นเรื่องงาน เรื่องไหนเป็นเรื่องส่วนตัว ไม่นำมาปะปนกัน

เป็นไงบ้างครับ ผมว่า ถ้าทำได้ตาม 4 ข้อข้างต้น ทุกคนก็จะสามารถพอใจในกิจกรรมทุกๆ อย่างที่กลุ่มตกลงใจกระทำแน่นอน

อย่างไรก็ตาม ผมว่า ลืม 4 ข้อข้างต้นไปได้เลย เพราะว่าคงเป็นไปไม่ได้แน่ๆ (คิดเอาเองครับ ว่าคงจะเป็นไปไม่ได้)  ก็คงต้องอยู่ๆ ไปแบบเดิมๆ เหมือนที่เป็นอยู่นี่แหละ

มันเป็นธรรมชาติของมนุษย์ครับ

ขอขอบคุณทุกท่านที่ส่งแรงใจมาช่วยเชียร์..นะคะ..

  • ขอบคุณน้อง kind ที่ตามมาดูละคร..
  • ขอบคุณพี่อัมพร..การที่ได้รู้ว่าคนอื่นก็เคยมีหัวอกเดียวกัน..ช่วยให้รู้สึกดียังไงไม่รู้..
  • น้องแป้น ไม่ค่อยเห็นเลยนะ ช่วงหลังๆ งานยุ่งแน่ๆ เลย..เป็นอย่างน้องแป้นเนี่ย สบายใจหายห่วงเลย..
  • น้องหญิงลี่แห่งเขตการศึกษาตรัง...ขอบคุณสำหรับการเอาใจช่วยนะ..และขอบคุณสำหรับน้ำใจดีๆ สำหรับปีใหม่ด้วยจ้ะ..
  • คุณคนไม่แสดงตน..ชอบใจหลักการที่เสนอไว้มากๆ ค่ะ..แหม..แต่มันน่าจะต้องเป็นไปได้มั่งนะคะ..เพราะจริงๆ คนส่วนใหญ่ก็เป็นไปตามหลักการที่ว่าอยู่หรอกค่ะ..จะมียกเว้นอยู่บ้างก็คงไม่กี่คนมั้งคะ..แต่บางทีคนที่ไม่เป็นไปตามหลักการ 4 ข้อเนี่ยละคะ ทำให้เขวได้เยอะเหมียนกัลล์...^_^

 

โยยังเอาใจช่วยค่ะ

เป็นเรื่องที่น่าติดตามมัก มัก ค่ะ

โยยังเอง ก็เป็นคุณอำนวยใน กลุ่ม มินิไอที CoP ของคณะเภสัชศาสตร์   ก็พยายามนำพากลุ่มให้เดินลุยไปข้างหน้าอย่างเรียบร้อย  และคิดสร้างเครือข่ายกับกลุ่มนอกคณะฯ ต่อไป 

สู้ ๆ สู้ ๆ นะค่ะ  หนทางไม่ได้โรยด้วยดอกกุหลายเสมอไป

  • ขอบคุณคุณ "โยยัง" ที่เอาใจช่วยนะคะ..
  • มีเทคนิคดีๆ อะไร ก็เล่าไว้ในบันทึกคุณโยยังอีกนะคะ..จะตามไปเก็บเกี่ยวค่ะ..
คุณต้องทำการเข้าระบบก่อนแสดงความเห็น