นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 2561
ความเห็น: 5

ความดีเล็กๆ ที่ควรสะสมไว้คิดถึง

วันนี้ดิฉันเหมือนจะหมดพลังด้วยเหตุที่รู้สึกว่า"ทำไมผู้คนช่างใจร้ายกับดิฉันจริงๆ ทั้งๆที่ดิฉันก็ระมัดระวังเรื่องการใจร้ายกับผู้อื่นอย่างเป็นที่สุด"

เหตุเกิดเมื่อลูกสาวอยากจะซื้อหนังสือ ล้วงๆในเก๊ะหน้ารถ...หายไปไหน?
หลายวันก่อนดิฉันชื้อคูปอง ร้านหนังสือชื่อดังไว้จำนวน 1,000 บาท ใช้ไป 400 บาทในวันเดียวกันนั้นเอง ก็ตามประสาคนง่ายๆ ของดิฉันโยนใส่เก๊ะหน้ารถไว้ คิดเพียงว่าเวลาไปวันไหนจะได้หยิบใช้ง่าย ๆ  คูปองหายไปดิฉันจำได้ว่าไม่ได้เคลื่อนย้ายไปไว้ที่ไหน อื่นแน่นอน

วานนี้ดิฉันเอารถเข้าศูนย์เช็คเตรียมเดินทางสัปดาห์หน้าจะขับรถพาเด็กๆ ไปเที่ยวปิดเทอม "จำนวนเงินเพียง 600 บาทแต่ดิฉันเสียความรู้สึกมากถึงกลับนอนซม" ทำไมทำได้ ใจร้ายอย่างนี้...ฉกฉวยเอาของคนอื่นไปเป็นของตัวเองอย่างเฉยเมย ได้ง่ายๆ

ดิฉันพยายาม บูท อารมณ์ว่าเอาเถอะ ชาติหน้าจะได้เป็นเจ้าของร้านหนังสือดังเล่นที่แซว คุณ มะพร้าวใยไหม ไว้ที่นี่...เมื่อคืนนี้ตอนเธอโดนหยิบมะม่วงไปแต่บูทไม่ขึ้นจริงๆ

นอนซมแบบนี้ก็ไม่มีประโยชน์ นึกขึ้นมาว่าเราต้องเรียกพลังงานกลับคืนมาให้ได้
เรื่องดีๆ ตั้งเยอะที่จะมาปลอบประโลมใจเราทำไมไม่ขุดมาคิด ช่วยฉุดขึ้น พยายามมองอย่างเข้าใจว่า ....สังคมเบี่ยงเบนไปเน้นวัตถุนิยมมาก ผู้คนรอบข้างมุ่งแข่งขันเอารัดเอาเปรียบ เห็นแก่ได้ โดยไม่คิดถึงใจผู้อื่น

ลองมองเรื่องดีๆดูซิหลายๆเรื่องจากการฟังในการแลกเปลี่ยนเรียนรู้

เรื่องความเป็นอาจารย์กับการดำเนินรอยตามพระปณิธานของพระบรมราชชนก
ที่ทำให้ดิฉันมีพลังขึ้นมามากโข เมื่อเดือนก่อน (เรื่องราวดีๆ ที่เราได้รับรู้จะส่งพลังงานกลับมาให้เรา)

อาจารย์จากคณะแพทย์ แบ่งปันเล่าเรื่อง การสอดแทรกการสอนนักศึกษาแพทย์ในทุกครั้งที่มีโอกาสให้รับรู้และเข้าใจว่าการเป็นแพทย์มีคุณค่ามากกว่าการรักษาโรค อาจารย์เล่าว่าในวันลอยกระทง นักศึกษาที่ถูกอยู่เวรก็จะอดไปลอยกระทงกับมิตรสหาย จะมีอาการบ่นอุบ อิบเสียดายว่าไม่น่าต้องมาถูกขึ้นเวรในคืนวันลอยกระทงเลย...

อาจารย์จึงใช้กรณีนี้ สอนมูลค่าเพิ่มของการทำอาชีพแพทย์ให้กับนักศึกษา
โดยแนะนำให้นักศึกษามองคุณยายท่านนั้นซิ ให้นักศึกษามองไปยังผู้ป่วยรุ่นคุณยาย ที่นอนรักษาตัวในโรงพยาบาล ตามอาการแล้วไม่มีโอกาสจะหาย เจ็บปวยจากโรคภัย
อาจารย์ชี้นำว่าคุณยายท่านนั้นน่าจะไม่ได้ลอยกระทงนานแล้ว..ได้ทีอาจารย์จึงทิ้งโจทย์ให้นักศึกษาคิดลองดูว่านักศึกษาจะทำอย่างไร กับตัวเองเพื่อจะให้ไม่รู้สึกว่าโชคร้ายที่ต้องขึ้นเวรในคืนวันลอยกระทงเช่นนี้.....

แล้วอาจารย์เฝ้าดูห่างๆ พักใหญ่จึงเห็นนักศึกษาของอาจารย์นำกระทงมาหาคุณยาย จัดการตัดผม ตัดเล็บของคุณยายใส่กระทงตามความเชื่อ..(ลอยทุกข์โศกลงแม่น้ำ)ในวันลอยกระทง

คุณยายครับ...ผมกับเพื่อนๆ จะเอากระทงนี้ไปลอยให้คุณยายเอง...
คุณยายน้ำตาไหล ไม่พูดอะไร...ไม่มีใครเดาได้ว่าคุณยายคิดอะไร แต่นักศึกษาที่ห้อมล้อม...พยาบาลที่พบเห็นวันนั้นต่าง ต่างเกิดปิติสัมผัสผลการคิดดีทำดีได้ทันที

แม้เป็นความดีเล็กๆ  ที่ใครอาจไม่เห็นคุณค่าแต่สำหรับคุณยายแล้ว..ตื้นตันจนพูดไม่ออกสักคำเดียว เห็นเพียงน้ำตาที่เป็นสาย...ต่อเนื่อง...
แล้วนักศึกษากลุ่มนั้นก็เอากระทงไปลอยให้คุณยาย..
และรีบกลับมาทำหน้าที่...
นักศึกษาเล่าว่า...แปลกทั้งที่ผมได้มีโอกาสออกไปลอยกระทงแล้วแต่ผมก็ไม่ลอยและไม่นึกถึงมันอีกเลย นึกเพียงว่าเราทำหน้าที่นำกระทงของคุณยายมาลอย ขอให้ทุกข์โศกของคุณยายไหลไปกับน้ำ

อีกทั้งยังอยากจะรีบกลับมาอยู่เวรต่อ...ในแว๊บนั้นเองก็เกิดคิดว่าที่จริงการ "ขึ้นเวร"...น่าจะเปลี่ยนคำเรียกใหม่..เป็น "การขึ้นบุญ" แทน...

ขอบคุณมายังเจ้าของเรื่องเล่านะคะ
ในวันที่ฟังวันนั้นดิฉันรู้สึกดีมาก...ที่ได้ยินได้ฟังเรื่องเช่นนี้
และในวันนี้เอง
เป็นเรื่องราวที่ดิฉันละลึกถึงนำมาเป็นพลังฉุดดิฉันให้ดีขึ้นจากอารมณ์ที่คิดว่า "ทำไมผู้คนช่างใจร้าย เอาเปรียบดิฉันจริงๆ" 

เพราะความดีเล็ก ยังมีอยู่ให้พบเห็น มีให้ทำง่ายๆ ใกล้ตัว เพียรทำไว้ให้ได้คิดถึงในวันที่รู้สึกหมดแรง...

 

 

 

 





หมวดหมู่บันทึก: บริหารทรัพยากรมนุษย์
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 14 ตุลาคม 2554 20:31 แก้ไข: 14 ตุลาคม 2554 21:55 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 Our Shangri-La, Ico24 Teddy, และ 5 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

การสูญเสียมะม่วงของผมไปเมื่อวาน ทำให้ผมหงุดหงิดจนสัญญาว่าจะไม่ซื้อมะม่วงกินไปอีกหลายวัน

 

แต่วันนี้ ผมไปซื้อมากิน จนหน่ำใจไปซะแล้วครับ

 

...

...

 

คูปองที่หายไปอาจทำให้ ป้าจิ๊บ นอนซมได้

 

ป้าจิ๊บคนเดียวอาจจะไม่ได้อ่านหนังสือที่อยากอ่านไปหลายเล่ม

 

แต่อาจมีหลายคนอ่านลุกขึ้นมา จากการนอนสิ้นแรงหมดหวัง...เพราะอ่านเรื่องราวดีๆ ของ "การขึ้นบุญ" ในคืนวันนี้

 

 

มันคงมีค่าพอจะชดเชยให้ป้าจิ๊บได้ ไม่มาก ก็น้อย....

 

"ใจสั่งมา"

เวลาของหาย หรือหาอะไรไม่เจอ อย่าไปคิดโทษใคร แม้แต่ตัวเอง เพราะจะทำให้ใจเป็นทุกข์อย่างที่เป็น และเป็นบาปที่ไปโทษใครต่อใครที่ไม่รู้ไปโทษผิดคนหรือเปล่า รวมทั้งโทษตัวเอง เพราะโทษไปก็ไม่ได้ของคืนมานอกจากความเศร้าหมอง

ขอให้คิดว่ามันไม่ใช่ของของเรา และมันก็ไม่ใช่จริง ๆ วันก่อนมันก็ไม่ได้อยู่เรา แม้แต่ของที่อยู่กับเราวันนี้ วันนึ่งมันก็ไม่ไปกับเรา หากยังอยากได้ก็หาใหม่ เพราะเมื่อก่อนไม่มียังหามาได้ วันนี้เคยมีแล้วย่อมหาได้ คือคิดแบบสบายใจและมีอนาคตดีกว่า

ท่านคณบดี Wallop คะ ขอบคุณค่ะ

อารมณ์นั้นหายไปแล้วค่ะ...

แม้ของที่อยู่กับเราวันนี้ วันหนึ่งไม่ใช่ของเรา...หากยังอยากได้ก็หาใหม่...ได้การหล่ะ!

วันนี้ สามี หนูไม่รู้หายไปไหนทั้งวัน....

จะเชื่อฟังตามท่านสอนนะคะ..."หากยังอยากได้ไม่ตายก็หาใหม่ได้..

ก๊ากส...สสสส์

ถ้าสิ่งใดที่เป็นของเรา ก็ยังเป็นของเราอยู่วันยังค่ำครับ แต่ถ้าไม่ใช่ แม้จะไปยื้อแย่งชิงมา ก็อยู่กับเราไม่นาน

หากหายไปก็ถือว่าเราเคยทำกรรมเอาไว้ เราเคยเอาของผู็อื่นมาก่อน ตอนนี้เขามาทวงคืนครับ

คิดได้เช่นนี้ก็สบายใจ ความขุ่นข้องหมองใจที่มีก็หายไป

ความดีเล็กๆ เป็นสิ่งที่ทำได้ง่าย ไม่ประกอบด้วยกาล ทั้งทำได้ง่าย และเห็นได้ง่าย

เราเอง

การมอง การคิด การอ่าน การฟัง ในสิ่งดี ๆ มันช่วยทำให้จิตใจที่ไม่สงบ หงุดหงิด ไม่ได้อย่างใจ ของเรา ให้นิ่งขึ้น แล้วก็กลับมามีสติ จากนั้นก็เริ่มมีความสุขเพราะการปล่อยวาง .. Teddy เองโชคดี เพราะเวลามีเรื่องหงุดหงิด ขุ่นมัว เวลาเอากลับไปเล่าให้ป้าไก่ ลุงขุม ฟัง จะได้ข้อคิดดี ๆ กลับมาเสมอ มีหลายเรื่องที่เราไม่ผิดเลย แล้วก็บางเรื่องที่เราไม่ผิดแต่ก็ไม่ถูก แต่เราเครียดเพราะความยึดมั่นถือมั่น หรือหวังให้คนอื่นคิดเหมือนที่เราคิด พ่อกับแม่จะพูดให้ฟัง หรือเล่าเหตุการณ์บางอย่างจากประสบการณ์ของท่านให้เราฟัง พอฟังแล้วมันทำให้เราหยุดคิด อื่ม! เราไม่จำเป็นต้องพูดทุกสิ่งที่เราคิด บางเรื่องที่ถูก แต่ถ้าทำแล้วไม่มีประโยชน์กับตัวเราหรือทำให้เราหรือคนอื่นเป็นทุกข์ก็ไม่ควรทำ หรือเรื่องเครียด ๆ ทั้งหลายทั้งจากคนหรือเหตุการณ์ เกิดขึ้นเพราะเราไม่รู้จักวางซักที ลุงขุมมักจะพูดว่า คนอื่นเค้าวางตั้งนานแล้ว หรือเค้ายังไม่ได้ถือขึ้นมาเลย เห็นแต่เรานี่แหละที่ไม่วางซักที เหอ ๆ

ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการคิดจริง ๆ เลยค่ะ เหตุการณ์เดียวกัน อาจทำให้เราทุกข์ เฉย ๆ หรือสุขจากการเปลี่ยนวิกฤติเป็นโอกาสได้ทั้งนั้น ขึ้นอยู่กับเราเองว่าเราจะให้มันเป็นยังไง

ชอบเรื่องคุณหมอสอน น.ศ.แพทย์ ที่พี่จิ๊บ เอามาเล่าให้ฟังมากเลย แค่คำสอนสั้น ๆ ของคุณหมอ ทำให้เราได้คุณหมอรุ่นใหม่ที่เป็นหมอด้วยใจเพิ่มขึ้นอีกหลายคน

ส่วนเรื่องของหาย เวลา Teddy หงุดหงิด มักจะคิดถึงเรื่องของน้องคนนึงที่ศูนย์คอมฯ คนนึง ที่อุปกรณ์คอมพิวเตอร์ตัวใหม่ที่น้องเค้าเพิ่งซื้อมาได้หายไป ซึ่งมันก็หลายตังค์อยู่ ถ้าเป็นเราคงกลับไปนอนซมเหมือนเหตุการณ์ของพี่จิ๊บ แต่น้องเค้าดูท่าทางยังชิว ๆ แถมมีโจ๊กมาให้เราได้ขำกันอีก เพราะเวลาเราแสดงความเห็นใจที่ของน้องเค้าหาย น้องเค้าบอกว่า ผมเองก็นอนคิดถึงไอ้คนที่ขโมยของไปอยู่เหมือนกัน คิดว่าจะหาตัวคนขโมยได้ไง .... เพราะถ้าผมเจอตัวเค้า จะได้เอาใบรับประกันไปให้ เพราะของมันเพิ่งซื้อมาไม่กี่วันเอง เค้าคงลำบากน่าดูเวลาเอาของไปซ่อม ... พอ Teddy ฟัง ก็ขำก้าก เออ! มันคิดได้ไงนี่

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 3.238.88.35
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ