นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 1497
ความเห็น: 8

เป็นฉัน: 2.นักบาส

อายุแค่ 14 -15 ดูเหมือนว่าจะกล้าแกร่ง ทำเรื่องที่ไม่มีใครคาดคิดได้    ในความจริงเป็นที่รู้กันดีในครอบครัว ถึงความขี้ขลาด ตาขาวของดิฉัน   

 ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ก่อนที่จะได้อ่านบทกลอน "เพื่อศักดิ์นักสู้"   ดิฉันถูกแม่ตีเป็นรายวัน ด้วยข้อหา ไม่ยอมออกไปซื้อของที่ร้านแถวบ้านตามคำสั่ง  แม่ตีให้ตายตรงนั้นก็ยอม ดีกว่าต้องเดินออกไปซื้อของ

ดิฉันก็ไม่เข้าใจว่ากลัวอะไร มีความรู้สึกเหมือนว่ามีแต่คนมองเรา ไม่รู้จะเอามือ เอาขา ทำหน้าตา หรือพูดยังไง ยอมโดนตีตาย แล้วแม่โมโหใช้คนอื่นไปซื้อของแทนดีกว่า

ย้อนไปสมัยเรียน ป.เตรียม จำความได้ว่า ดิฉันเป็นโรคภูมิแพ้น้ำเหลืองไม่ดี หรืออะไรประมาณนี้ ตามตัวเป็นเม็ดหนองขึ้นทั้งตัว ทั้งขา ทั้งมือ จนต้องโกนผมทิ้งเพราะเม็ดหนองขึ้นเต็ม ทุกๆ วัน แม่จะจ้างให้รถตุ๊กๆ รับส่งไปโรงเรียน หลังจากรถส่งเพื่อนๆ เสร็จ จะต้องแวะไปส่งดิฉันที่โรงพยาบาลเบตง เพื่อฉีดยาแก้โรคนี้ทุกวัน

เจ็บแต่ไม่กล้าร้องไห้เพราะแม่ไม่อยู่ พอฉีดยาเสร็จตุ๊กๆ ก็พากลับไปส่งบ้าน  ในวัยเด็กพี่ น้อง สามารถออกไปเล่นดิน เล่นทราย เล่นคูน้ำสกปรกได้อย่างสนุก แต่ดิฉันถูกห้ามไม่ให้เล่นอะไรแบบนั้นเพราะแผลจะสกปรก ติดเชื้อ ดิฉันได้แต่แอบมองเค้า ตักลูกน้้ำกระดืบๆ ในคูเล่นๆ อย่างหักห้ามใจ

 

เมื่อได้เรียนเทคโนฯ การเป็นเด็กซิ่วมาจาก ม.4 ทำให้เราไร้ขีดจำกัด ด้วยเรียนกับรุ่นน้อง สามารถสำแดงความคิดเห็น และศักยภาพต่างๆ ได้เต็มที่ สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตภาคใต้ จึงเป็นภาคปฏิบัติของการทำกิจกรรมอย่างไร้ขอบเขตของดิฉัน

เริ่มจากการเป็นนักกีฬาบาสเก็ตบอลของวิทยาเขต ต้องตื่นตี 4.30 เพื่อขึ้นรถเมล์ออกจากหาดใหญ่ตอนตี 5  ไปสงขลาให้ทันตอน 6 โมงเช้า เพื่อฝึกซ้อมในตำแหน่ง เซ็นเตอร์ และการ์ด ตัวสำรอง 

ซ้อมตอนเช้าเสร็จ ก็ไปเรียนทั้งเหงื่อ ตัวเหม็น แล้วตอนเย็นก็กลับมาซ้อมใหม่จนถึง 3 ทุ่ม ดิฉันจึงเป็นนักศึกษาที่มีสิทธิพิเศษเพราะสามารถใส่เสื้อยืด กางเกงวอร์ม แทนชุดนักศึกษาได้ ด้วยอ้างว่าเป็นนักกีฬา  เวลาขึ้นรถเมล์หากใส่ชุดนักศึกษาจ่าย 4 บาท ใส่ชุดอื่นเก็บ 8 บาท ดิฉันเถียงกระเป๋ารถเมล์ทุกวันว่าชุดที่ใส่คือชุดนักศึกษาที่เป็นนักกีฬา และดื้อจ่าย 4 บาทเสมอๆ

จากสาวน้อยผอมบาง เล่นบาสจนสูงขึ้น ตัวใหญ่ล้ำบึก แข็งแรง ปราดเปรียว ดุดัน จริงจัง ทุ่มเท มีสมาธิ มีวินัย กล้าหาญ อดทน รู้แพ้รู้ชนะ  ดิฉันเป็นตัวสำรองที่เล่นไม่เก่ง แต่ขยันซ้อม ซ้อม ซ้อม ตรงเวลา ไม่เคยบ่น ไม่เคยหนีซ้อม 

ดิฉันเป็นนักบาสที่แย่งลูกเก่ง ด้วยดุดัน เสียงดี(ตวาดใส่) ตูดใหญ่ ตัวใหญ่ จึงหมุนตัวเอาตูดชนเพื่อนตอนแย่งบอลได้สบาย ๆ  ปีหลังๆ จึงได้ขยับมาเป็นตัวจริงบ้างเพราะโค้ชเห็นความพยายาม

 

ท่าทางเรื่องของดิฉัน คงจะไม่จบลงง่ายๆ  ซะแล้ว ฮ่า ฮา

 

 

หมวดหมู่บันทึก: บริหารทรัพยากรมนุษย์
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 11 พฤศจิกายน 2556 17:14 แก้ไข: 11 พฤศจิกายน 2556 17:14 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 คนธรรมดา, Ico24 ทดแทน, และ 6 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

บทนี้เป็นคนละแนวจากบทแรก เหมือนดูหนังอีกเรื่องนึง แต่อ่านแล้วสนุกอีกแบบและผมชอบมากกว่าครับ รออ่านเรื่องอต่ไปครับ

 

เอิ้ก เอิ้ก

 

"ใจสั่งมา"

ชักออกบทบู๊บ้างแล้ว ฮ่า

บรรทัดสุดท้ายชักกลัวแล้วนิ อิอิอิ

จะยังไงก็ตามเด็กๆ ก็รักป้าปอที่ซูด...

เรื่องนักแย่งลูกบาสเชื่อแล้วค่ะ 

พี่โอ๋ตามมาเป็นแฟนคลับเรื่องชุดนี้ด้วยค่ะ

แฟนคลับมาตามอ่านต่อ อิอิ ^^..

Ico48
มนัสสฤษฎ์ [IP: 223.206.250.174]
20 พฤศจิกายน 2556 22:30
#94527

สองสามบรรทัดสุดท้ายนี่ตั้งแต่วัยรุ่นมาจนถึงปัจจุบันเลยเหรอปอ

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 75.101.220.230
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ