นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 1336
ความเห็น: 6

เป็นฉัน: 4.เด็กอาสา

ดิฉันอยากเข้าชมรมอาสาพัฒนาตั้งแต่เรียนชั้นปี 1 แต่แม่ห้ามไว้ เมื่อถูกห้ามเรื่องนั่งสมาธิ  ดิฉันจึงขอไปออกค่ายอาสาเป็นการแลกเปลี่ยน ซึ่งแม่ก็ยอม จำได้ว่าค่ายแรกที่ไปเป็นค่ายสร้างโรงเรียน แถวท่าชนะ จังหวัดสุราษฎร์ธานี 

 

จากเด็กในเมือง กินเผ็ดไม่ได้ พูดใต้ไม่เป็น ประสบการณ์จากการออกค่ายจึงเป็นเรื่องมหัศจรรย์ ไม่เคยพบ ไม่เคยเห็น เค้าคุยภาษาใต้กันก็ไม่เข้าใจ เค้าพูดเรื่องหยาบโลนก็ไม่รู้เรื่อง อินโนเซ้นต์ ไม่ทันใคร ดิฉันรู้สึกอิจฉาเพื่อนที่ผิวคล้ำ พูดใต้ได้ ทำไมเค้าถึงฉลาด ทันโลก รู้อะไรมากมายกว่าดิฉัน  ดิฉันรู้สึกว่าต้องอดทน เข้มแข็ง ไม่ยอมอ่อนแอ เพราะพี่ๆ ชอบหลอกโน่น หลอกนี่ แล้วเราก็เชื่อ รู้ไม่เท่าทันสักที

 

เป็นที่รู้กันว่าดิฉันจองทำงานโครงสร้าง ไม่ว่าจะเป็น กวนปูน  แบกปูน   ขึ้นหลังคา  ลงตอหม้อ  ขุดหลุม  ก่ออิฐ   ไสไม้   เลื่อยไม้  ฉาบปูน ล้วนเป็นเรื่องท้าทายสุดๆ ให้มันรู้ไปว่าคนตัวขาวๆ เรียนบัญชี จะทำงานแบบหนุ่มก่อสร้างไม่ได้ 

 

ทุกครั้งที่ไปค่ายก็ใช้วิธีโบกรถแทนการนั่งรถประจำทาง ซึ่งเป็นเรื่องสนุก ได้โอ้อวด รู้สึกว่าตัวเองเก่งเท่าเพื่อน อันเป็นข้อดีที่ทำให้จดจำเส้นทางต่างๆ ได้จนถึงวันนี้

 

ดิฉันทำงานชมรมอย่างคลั่งไคล้ บ้าเพลงพี่หงา บ้าบทกวี หนังสือเรื่องราวของจิตร  ภูมิศักดิ์   เหตุการณ์ 14 ตุลา   เหมาเจ๋อตุง  ดิฉันเริ่มใส่เสื้อม่อฮ่อม สะสมสิ่งต่างๆ ที่เพื่อชีวิตพึงจะมี และเริ่มประกาศตัวเป็นคนเพื่อชีวิตอย่างเอาเป็นเอาตาย 

 

ยังจำได้ว่าเมื่อครั้งไปออกค่ายสร้างโรงเรียนที่ป่าบอน แล้วทำสถิติ ไม่อาบน้ำเลียนแบบรุ่นพี่ผู้ชาย กว่า 15 วัน  จนเสื้อเชิ้ต เป็นคราบขี้เกลือจับ กางเกงถอดแล้วตั้งได้ เพราะติดคราบปูน เป็นเรื่องที่รู้สึกภูมิใจ ดีใจที่รู้สึกเท่าเทียมกับพี่ๆ ผู้ชาย

 
หลังค่ายเมื่อกลับบ้าน หน้าดำ ตัวดำ ฝ่ามือแตกหยาบกระด้างเพราะกวนปูน จนแม่ตำหนิ ว่าเป็นผู้หญิงทำไมไม่ดูแลตัวเอง  ดิฉันนิ่งเฉยหน้าทรนง ด้วยภูมิใจที่ไม่เหมือนผู้หญิงทั่วไปที่สวยอย่างไร้ค่า รู้สึกภาคภูมิใจที่ตัวเองมีคุณค่ากว่าใครซะเหลือเกิน

 

ดิฉันเริ่มเป็นเสรีชน ที่มีมั่นใจในอุดมการณ์อันสูงส่งของตน เริ่มหาทุนด้วยการจัดละคร กำกับเอง แสดงเอง  เรื่อง "ละครบทนี้เพื่อใคร" เป็นละครปลุกระดมนักศึกษาให้หันมาสนใจบ้านเมือง

 

เมื่อคิดว่าตนวิเศษกว่าใคร ก็จองหอง ทรนง ดูถูกคนที่แตกต่าง  จึงมีศัพท์ ดูถูกคนที่ไม่ทำอะไรเหมือนพวกเรา เป็นพวก วัยหวาน  แม้ทำเสื้อชมรม หลังชื่อดิฉันก็ต้องวงเล็บว่า ปอ (เพื่อชีวิต)  รู้สึกเถียงขาดใจถ้าใครเรียกว่า ปอ วัยหวาน

 

การได้ทำกิจกรรมที่หลากหลายในสมัยเป็นนักศึกษา เป็นการสร้างระบบความคิด จิตวิณญาน ให้เชื่อมโยงกับวัยต่อๆ มา อันเป็นฐานรากสำคัญของการดำรงชีวิตในปัจจุบัน และอนาคต

นอกจากนี้กิจกรรมในวัยเรียน ทำให้ได้เรียนรู้ถึงความรู้สึกในแต่ละช่วงเวลาได้ก่อนใคร ความเขลา ความผิดพลาด  โอ้อวด เย่อหยิ่ง ชัยชนะ เอิด แค็ก  พ่ายแพ้ ร้ายกาจ ร้องไห้  เสียสละ  นั่งสมาธิ ถือศีล 8 สวดมนต์ตลอดเวลา บ้ากีฬา บ้าอ่านหนังสือลัทธิต่างๆ  โชคดีที่ความเป็นนักศึกษาเป็นเกราะคุ้มกันให้ใครๆ ให้อภัยในความผิดพลาดนั้น

 
เมื่อทำงานจริง พฤติกรรม อารมณ์ เรื่องราวที่ได้พบเห็น ก็ไม่แตกต่างจากเรื่องเดิมๆ ที่เคยพบเจอมาแล้ว  ทำให้เข้าใจ มองออก และเรียนรู้ที่จะปรับตัวได้ดีกว่าคนอื่นๆ

 

 

 

หมวดหมู่บันทึก: บริหารทรัพยากรมนุษย์
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 13 พฤศจิกายน 2556 17:45 แก้ไข: 14 พฤศจิกายน 2556 09:48 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 คนธรรมดา, Ico24 ทดแทน, และ 6 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

อ่านแล้วได้อารมณ์ความรู้สึกมากเลยค่ะ คุณแมงปอน่าเป็นนักเขียนได้นะคะนี่ พี่โอ๋ว่า

นั่นนายแน่มาก สามารถผ่านมาได้โดยที่ไม่อาบน้ำมา สิบห้าวัน ฮา นับถือ ฮะ

อัตชีวะประวัติของนักสู้เสรีชนชัดๆ ฮ่า ฮ่า

 

"ใจสั่งมา"

ทำแบบพี่ปอไม่ได้แน่ค่ะ...เพราะคงจะคันตั้งแต่คืนแรกที่ไม่ได้อาบน้ำนะค่ะ

เริ่มมองเห็นความเป็นคุณแมงปอ"ในวันนี้" จากประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านมา ที่ไม่ค่อยได้ทำสิ่งที่เป็นความบันเทิง เช่น "เต้นเกาหลี" แต่ลงมือทำงานเป็นประสบการณ์ชีวิตตนเองตั้งแต่วัยเรียนแล้ว

Ico48
มนัสสฤษฎ์ [IP: 223.206.250.174]
20 พฤศจิกายน 2556 22:20
#94526

วันนั้นจนถึงวันนี้นายยังเหมือนเดิมเลยนะปอนักคิดนักเขียนนักปฏิบัติ

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 75.101.220.230
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ