นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 1361
ความเห็น: 1

เรื่องเล่าจากทุ่งน้ำ [C]

พวกเรานั่งอัดกันหลังรถกระบะแบบออฟโรด เพื่อเดินทางมุ่งสู่ หมู่ที่ 1  ตำบลหนองตรุด อำเภอเมือง จังหวัดตรัง เป็นการเดินทางร่วมกัน จากผู้คนที่ไม่เคยรู้จักกัน แต่มีจุดมุ่งหมายเดียวกัน 


พวกเรารวมตัวที่หน้าศาลากลาง จังหวัดตรัง ช่วยลำเลียงถุงยังชีพ น้ำดื่ม ที่จะนำไปมอบให้ผู้ประสบอุทกภัย  เรากระโดดขึ้นกระบะออฟโรด ล้อโตสูงใหญ่ ที่ต้องใช้ความพยายามปีนขึ้นไปนั่งบนหลังกระบะ และแทรกหาที่ว่างที่มีน้อยนิดหลังรถ


รถแล่นออกจากตัวเมือง ได้สักระยะ  ก็เริ่มเห็นน้ำขังนองตลอดสองข้างทาง  ถนนที่ทอดยาว เหมือนเกาะกั้นกลาง ที่แบ่งน้ำออกเป็นสองข้าง มีเพียงพื้นที่ถนนเท่านั้นที่ไม่มีน้ำท่วมจม  ที่เหลือมองเห็นเป็นทุ่งน้ำไกลสุดตา


“วันนี้น้ำพึ่งลด” เป็นคำบอกเล่าจากผู้ร่วมทาง  “ขนาดน้ำลดแล้ว ยังสูงเกือบมิดขอบหน้าต่าง”  อีกเสียงตอบลอยมาจากใครบางคน 


รถจอดเป็นระยะๆ ให้พวกเรานำถุงยังชีพ ที่ใส่ ข้าวสาร  บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป น้ำดื่ม สบู่ ขนม และกาแฟ โอวัลตินซองเล็กๆ ที่แม่ค้าตลาดเกษตร ม.อ. ช่วยกันบรรจุใส่ในถุง มัดอย่างแน่นหนา มอบให้ชาวบ้านที่ประสบภัย


 

เมื่อวันศุกร์ เป็นวันแรกที่พวกเรานำถุงยังชีพ ไปมอบให้ที่กระแสสินธุ์  และระโนด กว่า 350 ถุง  สิ่งหนึ่งที่พวกเรามักจะร้องขอเสมอคือ ขอนำของไปแจกเองในพื้นที่ เพื่อยืนยันอย่างแน่ใจว่า ถุงใบเล็ก จากเงินบริจาคของทุกๆ ท่านในตลาดเกษตร ม.อ. และบุคลากรคณะทรัพยากรธรรมชาติ  ได้ถึงมือผู้ประสบภัยอย่างแน่นอน


 

วันนี้เป็นวันที่สอง กับถุงยังชีพอีก 130 ชุด เป็นการออกเดินทางอย่างไร้จุดหมาย ด้วยตั้งใจว่า ขับไปเรื่อยๆ สังเกตสถานการณ์ ที่ไหนหนัก ก็เอาของลงไปช่วย  จนมาถึงตรัง และได้ร่วมเดินทางกับคณะของ กอ.รมน. ตรัง ด้วยโชคชะตาจัดสรร


 

เมื่อรถเคลื่อนตัวลึกเข้าไปในหมู่บ้าน  รถต้องค่อยๆ ขับลุยฝ่าน้ำที่ท่วมขังจนมองไม่เห็นพื้นถนน   ต้องยอมรับว่า พื้นที่ตรังในวันนี้ น้ำท่วมสูงหนักกว่าสงขลาที่น้ำเริ่มลดลง พวกเราเริ่มเดินลุยน้ำ เพื่อแวะทักทาย นำสิ่งของ และกำลังใจมอบให้กับป้าๆ ลุงๆ คุณยาย คุณตา 


  

พวกเราเริ่มคุ้นชินกับการปีนขึ้นลงรถ เพื่อแวะแจกของตามบ้านแต่ละหลัง และเราเริ่มชะล่าใจ ด้วยเห็นรถสามารถลุยผ่านน้ำได้ตลอดทาง


 

ในขณะที่รถกำลังจะเริ่มเคลื่อนลงในน้ำอีกครั้ง  เราเห็นชาวบ้านโบกมือให้  เราโบกมือตอบ  และเริ่มเอะใจ เพราะนึกได้ว่าไม่ใช่ธรรมเนียมของคนท้องถิ่นที่จะโบกมือลา จึงพูดออกมาว่า “เค้าโบกมือให้ หรือกำลังห้ามไม่ให้เราไป” 


แค่ชั่ววินาทีนั้น น้ำจากทุกทิศก็เริ่มไหลทะลักเข้าท่วมในท้ายกระบะสูง รถพยายามขับฝ่าแรงต้านของน้ำไปสักระยะ ก็จอดดับอยู่ท่ามกลางมวลน้ำที่สูงประมาณ 1.20 เมตร  พวกเรายืนอยู่บนหลังรถกระบะ ที่ถูกน้ำห้อมล้อมทุกทิศทาง มองเห็นท่าทีของชาวบ้านจากบนถนนไกลๆ กำลังพยายามหาทางช่วยเหลือ 


โชคดีที่น้ำที่นี่เป็นน้ำนิ่ง ไม่ได้เชี่ยวกราก ทุกสิ่งจึงนิ่งสงบ  เจ้าของรถกระบะ เปิดประตูลงจากรถ ด้วยท่าทีสงบ  เป็นการพบหน้าเป็นครั้งแรก  หลังจากร่วมเดินทางมาหลายชั่วโมง  ด้วยตอนกระโดดขึ้นรถเค้า เราแค่ตะโกนขอไปด้วยค่ะ แล้วขึ้นรถมาโดยไม่รู้จักหรือแม้แต่จะเห็นหน้าเจ้าของรถ


คงเป็นเรื่องปกติของคนขับรถออฟโรดหรือกระไร  เจ้าของรถเดินหยิบสายลากรถมาต่อที่ท้ายกระบะ แบบไม่มีทีท่าตกใจเลย แล้วร้องขอให้หนุ่มๆ ลงไปช่วยลากรถ


ชายหนุ่ม 4 คน กำลังจับเชือกลากพวกเราที่ยืนอยู่บนรถให้ค่อยๆ เคลื่อนกลับเข้าฝั่งอย่างช้าๆ  “ให้ลงไปช่วยไม๊คะ”  เราตะโกนถาม “ไม่ต้องครับ” เป็นเสียงตอบ ด้วยน้ำที่ท่วมสูงช่วยพยุงรถให้เบาขึ้น หนุ่มๆ จึงลากรถเข้าฝั่งที่น้ำท่วมไม่ถึง ท่ามกลางเสียงเชียร์จากเราที่อยู่บนรถ ที่พยายามสร้างบรรยากาศกลบเกลื่อนให้ทุกคนรู้สึกสนุกสนานขึ้น ด้วยรู้ว่าคงเป็นครั้งแรกของใครหลายคนที่ยังมีท่าทีตื่นตระหนก


 

เป็นชั่วนาทีที่ได้ร่วมชะตากรรม ผจญภัยร่วมกัน โชคดีที่น้ำไม่ไหลเชี่ยว โชคดีที่น้ำไม่ลึกมาก โชคดีที่ของบนรถหนัก ทำให้ช่วยถ่วงไม่ให้น้ำพัดพารถออกนอกเส้นทาง โชคดีที่เรายังมีลมหายใจอยู่


 

 พวกเราเดินทางต่อ โดยให้รถอีกคันที่สูงกว่า ขับลากพารถที่จมน้ำไปยังจุดนัดพบ เพื่อนำข้าวของที่เหลืออีกน้อยนิดฝากแจกให้ชาวบ้าน ในหมู่บ้านที่พวกเราเข้าไปไม่ถึง


 

จบภารกิจของวัน พวกเราเดินทางกลับหาดใหญ่ด้วยหัวใจที่ต่างจากตอนมา เหมือนได้เรียนรู้บทเรียนสำคัญ ในชั่วเวลาเพียง 1  วัน


 

เช้านี้เราตื่นมาอย่างรู้สึกมึนงง เหมือนชั่วเวลาที่หนองตรุดเป็นเพียงความฝัน  เหมือนเราสามารถเคลื่อนย้ายตัวเองไปยังสถานที่ใดๆ ก็ได้  ทั้งที่ชาวบ้านที่นั้น คงยังไม่ตื่นจากฝันร้าย ด้วยปริมาณน้ำที่ท่วมขังยังไม่ลดลง


 

คงได้แต่ภาวนา ขออย่าให้ฝนซัดกระหน่ำซ้ำลงมาอีกรอบ 

 


 


หมวดหมู่บันทึก: บันทึกการเดินทาง
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 11 ธันวาคม 2559 11:17 แก้ไข: 11 ธันวาคม 2559 11:47 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 Monly, Ico24 คนธรรมดา, และ 4 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

ขอบคุณสำหรับเรื่องราวที่เราไม่มีทางได้รับรู้ถ้าคนลงพื้นที่ไม่มาถ่ายทอดนะคะ นับถือน้ำใจทุกท่านจริงๆ 

คุณต้องทำการเข้าระบบก่อนแสดงความเห็น