นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 597
ความเห็น: 0

มุมเล็กๆ บนรถสาย A1 [C]

ฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ป้ายรถเมล์ แถวจตุจักร เพื่อหารถต่อไปดอนเมือง  ในเย็นวันศุกร์ ที่ฝนตก น้ำท่วม รถติดอย่างหนัก  ไม่มีแท๊กซี่ที่ว่างผ่านมาเลย


 

ปาล์มน้องชายใจดี ผู้เข้าร่วมอบรม TEP#3  ผู้ที่ฉันขอให้ช่วยพาขึ้นรถไฟฟ้า กำลังยืนกระสับกระส่ายมือกดโทรศัพท์เรียกแท๊กซี่จากแอปพิเคชั่น ตาก็มองรถเมล์ สาย A1


 

ฉันนั่งมึนงง มองดูผู้คนเดินไปมา  มองเห็นแววตากังวลของปาล์มที่รับภาระต้องดูแลให้ฉันเดินทางไปสนามบินดอนเมืองให้ทันเวลา


 

ฉันคิดถึงชีวิตที่หาดใหญ่ ที่แสนสะดวกสบาย แล้วอดสงสารผู้คนที่นี่ 


 

เมื่อเวลาผ่านไปเนิ่นนานเกือบชั่วโมง ปาล์มเดินมาเรียกให้ฉันเตรียมตัว เพื่อขึ้นรถเมล์ เพราะไม่มีทีท่าว่าจะเรียกแท๊กซี่ได้  เมื่อประตูรถเมล์เปิดออก ฉันเห็นผู้คนยืนแออัดทะลักมาถึงบันได  ฉันตัดสินใจก้าวขึ้นรถเมล์ เพื่อยุติภาระของปาล์ม


 

มีที่ว่างเล็กๆ บนบันไดขั้นที่ 3  พอให้ยืนได้เพียงนิดเดียว กระเป๋าเดินทางใบเล็กกลายเป็นภาระที่ทำให้ประตูปิดไม่ได้ ในชั่ววินาทีนั้น มีมือจากผู้หญิงข้างๆ เอื้อมมาหยิบกระเป๋าไปช่วยถือให้ และกระซิบบอกว่า “ให้ประตูปิดได้ก่อนนะ”  ฉันยืนงง แบบง๊ง งง เป็นการก้าวขึ้นรถเมล์ครั้งแรกเพียงลำพังในรอบ 12 ปี  และก่อนนี้แทบทุกครั้งที่ขึ้นรถเมล์ก็ต้องมีคนพาไปด้วยทุกที


 

ฉันหันหน้ากลับไปก่อนที่ประตูจะปิดโบกมือและยิ้มให้ปาล์มที่ยืนมองฉันด้วยแววตากังวลใจ จนทำให้ฉันรู้สึกว่าต้องเข้มแข็งให้มากกว่านี้ แค่ขึ้นรถเมล์ทำไมต้องให้น้องรู้สึกกังวลขนาดนี้


 

เมื่อประตูปิด คุณป้าคนข้างหน้าสั่งให้ฉันวางกระเป๋าตรงมุมเล็กๆ ของบันได และขยับตัวพร้อมแนะนำให้ฉันยืนตรงที่ว่างที่คุณป้าขยับให้ ท่าทางของฉันคงบ่งบอกว่าเป็นคนบ้านนอกสุดๆ  คุณป้าและผู้หญิงข้างๆ จึงพยายามให้ความช่วยเหลืออย่างสุดกำลัง 


 

เป็นมุมเล็กๆ ของบันไดขั้นที่ 3 ตรงประตูหน้าบนรถเมล์สาย A1 ที่ฉันรู้สึกอบอุ่นมาก ฉันแอบถ่ายรูปพื้นที่แคบๆ ที่ตัวเองยืน  และมือที่ต้องค้ำยันกระเป๋าไว้เพื่อกันตัวเองไม่ให้ล้มลง 


 

เมื่อรถจอดป้าย ผู้คนเริ่มขยับตัวลง ฉันเริ่มลังเล หันไปถามคุณป้าว่า รถจอดที่หน้าสนามบินเลยไม๊ค๊ะ  คุณป้าตอบว่า"ใช่ๆ อย่าพึ่งลงนะ"  ผู้หญิงที่ช่วยถือกระเป๋าคนเดิมหันมามองฉันแล้วบอกว่า "เดี๋ยวลงพร้อมพี่"


 

ฉันยืนยิ้ม ในท่ามกลางทีท่าที่เฉยเมยของผู้คน หัวใจเบิกบาน คนกรุงเทพใจดีกว่าที่คิดเยอะ 555


 

สำหรับใครๆ การขึ้นรถเมล์คงเป็นเรื่องปกติที่แสนธรรมดา แต่สำหรับฉันการขึ้นรถเมล์ครั้งนี้เหมือนเป็นการผจญภัยที่แสนสนุก  


 

ขอบคุณปาล์ม ขอบคุณคุณป้า และขอบคุณมือเล็กๆ ที่ช่วยหยิบกระเป๋าให้ของผู้หญิงคนนั้น


 

ฉันนั่งบันทึกเรื่องราวขณะนั่งรอที่สนามบิน ด้วยหัวใจที่พองโต


 

ในทุกๆ สถานการณ์คับขับ มักมีเรื่องราวดีๆ ที่งดงามเกิดขึ้นพร้อมกันด้วยเสมอ


 


หมวดหมู่บันทึก: บันทึกการเดินทาง
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 31 พฤษภาคม 2560 01:43 แก้ไข: 31 พฤษภาคม 2560 11:36 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 โอ๋-อโณ, Ico24 มิกกี้, และ Ico24 เปตอง.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

ไม่มีความเห็น
คุณต้องทำการเข้าระบบก่อนแสดงความเห็น