นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

คนธรรมดา
Ico64
เครือข่าย
สมาชิก · ติดตาม: 5 · ผู้ติดตาม: 22

อ่าน: 1966
ความเห็น: 7

การเขียนบันทึกที่ต้องอ่าน

ก็เป็นเนื้อหาละครับ ว่าจะอร่อยที่ทำให้เขาเข้ามาซื้อเค้กเราต่อไปจนเป็นลูกค้าประจำได้หรือไม่

 

ผมจำคำหนึ่งได้แม่นก็คือ การแต่งเค้กต้องให้สวยสะดุดตาเพื่อเป็นจุดเริ่มต้นของการอยากลิ้มชิมรสเค้กก้อนนั้น (เหมือนแต่งสวย แต่งหล่องั๊ย)

ในบรรดาบันทึกที่มากมายใน share.psu นั้น จุดเริ่มต้นที่ทำให้เกิดความอยาก click เข้าไปรับรู้รายละเอียดมากขึ้นน่าจะได้แก่

  1. หัวข้อบันทึกที่เก๋ไก๋ ที่กระตุ้นต่อมอยากรู้ ว่ามันจะมีอะไรอยู่ข้างในน่ะ
  2. รูปผู้เขียนที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าใช่เลย (คนที่ฉั้นตามหา 555) เพราะเมื่ออ่านมาก ๆ เราจะรู้ว่า ทุกบันทึกที่แควนเราเขียน เราจะต้องตามเข้าไปอ่านให้ได้ (ผมเป็นประเภทแควนมาก มีเกือบ 10 คนแล้วที่ต้องตามเข้าไปอ่านให้ครบ)
  3. หัวข้อสมุดที่สื่อว่า บันทึกที่เขียนเป็นสิ่งที่ต้องการอ่านหรือไม่

 

ว่าแต่ว่าท่านหลงเข้ามาอ่านเพราะชื่อบันทึกหรือเปล่า (โปรดยกมือขึ้น)

เมื่อเราสามารถทำให้คนสามารถคลิ๊กเข้ามาอ่านได้แล้ว ก็เป็นเนื้อหาละครับ ว่าจะอร่อยที่ทำให้เขาเข้ามาซื้อเค้กเราต่อไปจนเป็นลูกค้าประจำได้หรือไม่ ผมก็พยายามปรุงเค้กหลายรสเหมือนกัน ทดสอบไปเรื่อย ๆ ว่าลูกค้าชอบรสไหน เค้กผมจับกลุ่มลูกค้าวัยสะรุ่นเหมือนกัน ภาษาผมมันก็วิบัติไปบ้าง เด๋วจะไม่ทันสมัยเข้ากับกลุ่มเค้า ใช้ภาษาแบบว่ากระชากวัยให้ลดลงมาหน่อยนึง

เขียนมาเล่าสู่กันฟังเพื่อบอกใครหลาย ๆ คนที่เริ่มน้อยใจแล้วน่ะว่า เขียนแล้วไม่เห็นมีคนเข้ามาอ่านเลย ว่าต้องใช้เวลาครับ ใช้เวลาที่จะเรียนรู้ว่าประชาคมนี้เขาชอบอะไร รสชาติอาหารที่เราปรุงถูกใจเขาไหม เช่นเดียวกับการทำงานที่เราต้องคอยสำรวจ/ประเมินว่า โดนใจลูกค้าหรือไม่ ลูกค้าในที่นี้ อาจเป็น bossใหญ่ นักศึกษา เพื่อนร่วมงาน อื่น ๆ เป็นการเรียนรู้ประเภทหนึ่งด้วยนะครับ

ผมเฝ้าสังเกตว่าบางบันทึกของผมมีคนอ่านน้อยเพราะอะไร/อ่านมากเพราะอะไรเหมือนกันนะครับ ไม่ใช่เวลาจะตั้งหน้าตั้งตาเขียนอย่างเดียว และคิดว่าหัวข้อบันทึกที่ดึงดูดใจก็มีความสำคัญมากนะครับ

อย่าท้อแท้นะครับ คุณ blogger ที่เข้ามาเขียนใน share.psu นี้ หากต้องการกำลังใจ เรามีให้กันมากมายนะครับ เมล์มาคุยกันก็ได้ครับ

ความพยายามอยู่ที่ไหน มันก็อยู่ที่นั่นแหล่ะครับ

ผม..เอง

ขออภัยครับ ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่นครับ

หมวดหมู่บันทึก: บริหารทรัพยากรมนุษย์
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 29 ธันวาคม 2550 18:17 แก้ไข: 26 สิงหาคม 2551 18:21 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

     โดนใจ แบบเข้ากระดูกดำเลยคะอาจารย์ ของนู๋ตาลแรกๆก็มีท้อ จนกลายไปเป็นคนให้กำลังใจ แต่เดี๋ยวนี้ ก็กลับมาสู้อีกครั้ง และก็ใช้เทคนิคเฉพาะตัวในการนำเสนอบันทึก ถ้าเทคนิคนี้ได้ผลจริงๆเมื่อไร จะเข้ามาเล่าสู่กันฟังนะคะ  @^_^@  ขอให้โลกสงบสุข
  • ฮื้อๆ..แล้วอาจารย์เลิกเป็นแควน Kon1Kon แล้วเหรอคะ..ไม่เห็นอาจารย์แวะเข้าไปทักทายเยย...หงอยนะเนี่ย..แง้แง้..งึมงึม..หงิหงิ..งอน..(เหมือนลูกมั้ยคะเนี่ย)
  • งั้นสงสัยต้องอาศัยกลยุทธที่อาจารย์บอกไว้..ไปปรับปรุงบันทึกของตัวเองซะแล้ว...
  • แล้ว..อย่าลืมกลับมาอ่านใหม่นะคะ...

แล้วผมไม่แย่หรือท่าน สำ บัด สำ นวน ไม่มีเอาเสียเลยแบบ

ว่า ช่างๆๆๆๆๆ ซ่อม 

  • ชื่อบันทึกที่ไปกวักมือเรียกเขามาอ่าน..ต้องไม่หลอกลวงนะคะ...(หมายความว่าชื่อเรื่องและเนื้อหาต้องสอดคล้องกัน...)
  • รูปที่มองปราดเดียวว่าใช่......ข้อนี้ไม่แน่นะคะ...เพราะบางแควนชอบที่จะเปลี่ยนรูปบ่อย...แบบว่าเป็นคนขี้เบื่อ...เปลี่ยนบ่อยๆ ก็ดีไปอีกแบบ
  • ชื่อหัวบันทึก(ชื่อสมุดบันทึก)หลายท่านทีเดียวที่ตั้งแบบ งง  งง เวลาผ่านไปเมื่อเรียนรู้แล้ว เปลี่ยนชื่อสมุดก็มี...(ลองตามสักพักอย่าเพิ่งตัดสินจากชื่อหัวสมุด...)

ทั้งหมด มิได้มีเจตนาจะคัดค้านความเห็นแต่ประการใด เป็นอีกมุมที่ ดิฉั้นสัมผัสได้

 สำหรับการติดตามเป็นแควนๆ ในชานชาลาแห่งนี้

  • แน่หละเราต้องใช้เวลา นอกจากเวลาในการเขียนแล้ว ยังต้องมีเวลาส่วนหนึ่งในการติดตามอ่าน ติดตามให้ความเห็น เพราะแควนๆ เป็นปฏิกริยาผันแปรตาม ความสนใจผู้อื่น เช่นกัน
  • แต่ก็มีบางคนที่ตั้งหน้าตั้งตาเขียน...ปล่อยสาระสู่ผู้อื่น..."พี่คนนี้นี้มีแต่ให้" โดยไม่สนใจ "ปฏิสัมพันธ์"  ก็มีค่ะ...สุดแต่จะเลือกใช้
  • หัวข้อบันทึก...ทีใช้เรียกแขก...ก็มีส่วนในการเรียกคนอ่าน แต่ที่แน่นอน มั่นคง คือเนื้อหาที่นำเสนอ..."ความเป็นตัวเรา"  "เอกลักษณ์ของเรา" มันออกมามากในงานเขียน(ดิฉั้นเข้าใจแนวคิดความคิดเพื่อนที่รู้กกันมานับ 10 ปีจากงานเขียนใน blog นี่ก็มี)
  • ในคนที่เป็นแควนกันจริงๆ  สามารถอ่านจากภาษาในบันทึก..รู้ไปถึงอารมณ์ ในวันนั้นของเขาทีเดียว...จากงานเขียนดิฉั้นอ่านปราดเดียวก็รู้ว่า วันนี้แควนเศร้า...วันนี้แควนไม่สบายใจ...วันนี้แควนมีความรัก..วันนี้แควนอารมณ์ไหน....
  • งานเขียนที่ติดตามอ่านกันนานๆ สามารถสัมผัสส่วนลึกของจิตใจได้ค่ะ  (สัมผัสอย่างละเอียด)

จะยาวกว่า เนื้อหาในบันทึกซะแล้ว ขออภัยนะคะเป็นประสบการณ์ที่พบ...

 

ตอบแบบรวบยอดเลย

ขอบคุณคุณนู๋ตาลครับ ห้ามต๋อแต๋คือคติของ blogger

เป็นแควน Kon1Kon ประจำและสม่ำเสมอครับ แต่ไม่ได้เม้นต์ เอาเป็นว่าจะส่งยิ้มให้ทุกครั้งก็แล้วกัน

คุณทดแทน ต้องเขียนแล้วอ่านซ้ำโดยคิดว่าตอนอ่านซ้ำต้องเป็นคนที่ไม่รู้เรื่องช่าง หรือรู้น้อย จะทำให้การปรับแก้ข้อเขียนทำได้ตรงประเด็นมากขึ้นครับ

น้อมรับความเห็นคุณเมตตาทุกประเด็นครับ แล้วชื่อบันทึกผมเข้าข้อหาหลอกลวงหรือเปล่าครับ?? 

ดิฉัน ตามอ่านบันทึกของคุณคนธรรมดา แบบไม่อ่านชื่อเรื่องเลยค่ะ...เลยไม่รู้ว่าชื่อบันทึกท่านหลอกลวงหรือเปล่า...อิ...อิ...

แวะมาทักทายค่ะ ยังไงก็สวัสดีปีใหม่ ชาวมอ.ทุกท่านน่ะค่ะ

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 3.94.129.211
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ