นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

คนธรรมดา
Ico64
เครือข่าย
สมาชิก · ติดตาม: 5 · ผู้ติดตาม: 22

อ่าน: 1633
ความเห็น: 9

สำรวจใจตัวเองเพื่อก้าวเดินต่อไป

สอดส่องข้อผิดคนอื่นและไม่ค่อยยอมรับข้อด้อยของตนเอง

 

วันหยุดยาวสิ้นปี โดยปกติผมก็ไม่ได้ไปไหน เพราะมีผู้คนที่ออกไปเที่ยวมากมาย ผมรู้สึกไม่ค่อยอยากเสียเวลาในการรอคอยการให้บริการต่าง ๆ (ซึ่งอาจมาจากการเลยวัยของการแสวงหาความสุขในเทศกาลต่าง ๆ แล้วก็ได้)

อ่านข้อคิดข้อเขียนต่าง ๆ ใน share.psu รับรู้รับฟังเรื่องราวของสังคมใกล้ตัว และเมื่อวานก็มาสะดุดกับความคิดที่ คุณ Pisan Banchusuwan นำเสนอไว้ว่า

ดูเหมือนว่า มนุษย์จะมีความฝักใฝ่โน้มเอียงไปในทางที่จะก่อความขัดแย้งและความรุนแรงมากกว่าจะสร้างสรรค์สันติภาพ เห็นได้ชัดว่า การทำลายสันติภาพง่ายกว่าการรักษาสันติภาพ ดังปรากฏว่าการขัดแย้งและสงครามกลายเป็นปกติวิสัย ส่วนสันติภาพเป็นเพียงภาวะแทรกคั่นชั่วคราว อย่างไรก็ดี สภาพเช่นนี้มิใช่สิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ความขัดแย้งเกิดขึ้นในใจ และที่ใจนั่นแหละเราจะแก้ไขความขัดแย้งได้...

ผมก็เห็นด้วยว่าคนเรามักหาเรื่องจับผิด/ขัดแย้งอย่างไม่สร้างสรรค์กันค่อนข้างมากนะครับ (จับผิด/ขัดแย้งอย่างสร้างสรรค์ไม่เกี่ยวนะครับ) สอดส่องข้อผิดคนอื่นและไม่ค่อยยอมรับข้อด้อยของตนเอง เคยได้ยินบ่อย ๆ มั๊ยครับ เช่น คนอื่นก็ทำแบบนี้เหมือนกัน (คุ้น ๆ มั๊ยเอ่ย)

เมื่อปี 2550 ผมให้จัดทีมคุณภาพขึ้นในศูนย์เครื่องมือฯ เพื่อหวังให้บุคคลในทีมคุณภาพช่วยกันดูแลในทีมเล็ก ๆ เพื่อลด defects ของแต่ละบุคคลในทีมลงบ้าง (ให้เพื่อนเตือนเพื่อน) โดยมีการแข่งขันให้คะแนนกัน แต่ผลกลับออกมาอีกรูปแบบหนึ่งคือ เป็นการแข่งขันหาความดีของทีม ในการเสนอแนวคิดการพัฒนาองค์กร ซึ่งก็ดีไปอีกอย่าง เพราะโดยปกติไม่มีการเสนอข้อคิดเห็นเหล่านี้ แต่ข้อบกพร่องของบุคคลก็ดูเหมือนจะไม่ลดลง และปี 2551 ก็ยังจัดทีมคุณภาพต่อไปอีก (ก็จะดูผลงานต่อไป)

ผมเรียนรู้ว่าไม่มีใครอยากแตะต้องข้อด้อยของเพื่อน เพราะกลัวจะโดนสวนกลับเหมือนกัน กลายเป็นวัฒนธรรมที่ปล่อยให้สิ่งที่ผิดดำเนินการต่อไป เช่นการไม่สวมหมวกกันน็อค การขับขี่รถย้อนศร การรักลูกมากจนเกินไป ไม่มีการเตือนในหมู่เพื่อนว่าเป็นการกระทำที่ผิด

สังคมการบริโภคทำให้เกือบทุกคนหา หา และหา สิ่งต่างๆมาสนองต่อความต้องการของตนเอง โดยไม่ค่อยได้ดูอีกมุมหนึ่งว่า หากเราลด ลด และลดความต้องการของเราได้ เราก็มีความสุขได้เช่นกัน ผมอ่านข่าวการฉกชิง ขโมย เอาทรัพย์สินที่ได้ไปขาย และเอาไปใช้เที่ยวเตร่อย่างฟุ่มเฟือยต่อว่า ค่านิยมของสังคมทำร้ายเขาใช่หรือไม่ เราสร้างค่านิยมสังคมผิด ๆ เพื่อทำร้ายคนรุ่นหลังหรือเปล่า

ผมเล่าเรื่องผมโหนรถเมล์ด้วยมือเดียวเท้าเดียวตอนเรียนที่กรุงเทพฯให้นักศึกษาฟัง โดยคิดว่าเขาคงนึกภาพไม่ออกเพราะปัจจุบันไม่มีภาพอย่างนี้ให้เห็นอีกแล้ว เขาคงไม่รู้ว่าคนรุ่นก่อนอาศัยวัดนอน กินข้าวก้นบาตรพระ เพื่อที่จะได้เรียนหนังสือ ศีลธรรมยุคนี้ต่ำลงหรือไม่ และถ้าต่ำลงจริง ต่ำลงเพราะใคร?

เตลิดเปิดเปิงไปไกลครับ วันนี้สำรวจใจตนเองว่า อะไรเป็นสิ่งที่เราต้องการจริง ๆ และควรจะทำอะไรต่อไป

to live is to learn เล่มนี้ดีจริง ๆ ครับ ขอเชียร์

ผม..เอง

หมวดหมู่บันทึก: บริหารทรัพยากรมนุษย์
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 30 ธันวาคม 2550 14:57 แก้ไข: 26 สิงหาคม 2551 18:23 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

Ico48
Hope [IP: 192.168.100.112]
30 ธันวาคม 2550 15:30
#7573

เคยได้รับฟังจากคนรุ่นก่อนๆทำให้ได้รู้ว่าเด็กวัดเมื่อก่อนมักจะได้ดิบได้ดี วัดสอนให้รุ้จักการอยู่ร่วมกัน อดทน และใช้ความพยายามมุ่งไปสู่เป้าหมายที่ตัวเองวางไว้แต่เด็กวัดบางคนก็มีเหมือนกันที่ คิดแค่ มีข้าวกิน มีที่ซุกหัวนอนก็เพียงพอแล้ว อันนี้ก็คงเป็นเรื่องของแต่ละบุคคล ผมเข้าใจเอาเองว่าความต้องการพัฒนาตัวเอง มันคงมาจากการทบทวนอดีต และมองไปยังอนาคตว่าตัวเราจะอยู่ตรงพิกัดไหนของโลกครับ

คิดได้แล้วก็ออกแรงเดินล่ะครับ ปีหน้าขอให้ทุกท่านสุขภาพดีกันถ้วนหน้าครับ

พักหลังๆ นี้เริ่มรู้สึกขึ้นมาจริงๆ แล้วค่ะว่า จะปล่อยให้สิ่งที่ผิดๆ ลอยผ่านหน้าผ่านตาไปเฉยๆ เพียงเพราะเราไม่อยากให้เกิดความขัดแย้ง คงไม่ได้แล้ว..อะไรที่ผิดควรได้รับการเปลี่ยนแปลงแก้ไข...แต่พอเป็นอย่างนั้นปุ๊บ ความขัดแย้งก็เกิดตามมาทันที.. ทีนี้ถ้าเป็นคนที่ดีๆ กัน..การจัดการความขัดแย้งก็ทำได้ง่ายหน่อยค่ะ.. แต่ถ้าเป็นคนที่คุยกันยาก..ความขัดแย้งก็อาจจะบานปลาย..หลายคนไม่อยากอยู่ใน/ไม่อยากให้เกิดความขัดแย้ง ก็จะใช้วิธีนิ่งเงียบไป ซึ่งถามดูลึกๆ ว่าใช่การแก้ปัญหาแน่หรือ??..(มันอาจจะแก้ได้เฉพาะหน้า แต่อาจเป็นการทำให้ปัญหานั้นใหญ่ขึ้น และแก้ยากในภายหลังรึป่าว)

เคยถามคำถามกับหลายๆ คนว่า ถ้าคนส่วนใหญ่รู้ว่าอะไรถูกหรือควรทำ แต่มีบางคนที่ไม่ทำตามสิ่งที่ถูกต้องเพราะเขาไม่คิดว่าสิ่งที่ถูกเป็นสิ่งที่ถูก ทำให้เกิดความขัดแย้ง  เราจะแก้ที่ใจของคนคนนั้นได้อย่างไร..ดูเหมือนกับว่าความขัดแย้งมันก็เป็นธรรมชาติด้วยหรือเปล่า..สภาวะของ zero conflict มันตั้งอยู่บนเงื่อนไขอะไรมากมายด้วยหรือเปล่า  อาจารย์มีความเห็นอย่างไรคะ

มันเป็นปัญหาที่ซับซ้อนมากนะครับ ในเรื่องการจัดการความขัดแย้ง มี mind map ในกระบวนการไกล่เกลี่ยความขัดแย้งแบบเป็นทีมด้วย

แต่ถ้าเป็นรายบุคคล

1. ถ้าเขาเป็นคนเปิดใจ การแก้ไขก็พอทำได้ง่าย

2. ถ้าเขาเปิดบ้างไม่เปิดบ้าง ใช้เหตุผล/ใช้เวลาก็คงจะได้ผล

3. ถ้าเขาเป็นคนปิด คือไม่ยอมรับรู้สิ่งใหม่ คิดว่าสิ่งที่เขาเป็นอยู่นั้นดีแล้ว/ถูกแล้ว อันนี้คงแก้ยาก คงเคยได้ยินได้ฟังน่ะครับ เวลาจัดอบรมเพื่อการพัฒนา เราพบว่าผู้เข้าอบรมเป็นผู้พัฒนาแล้วเกินครึ่ง แต่ผู้ที่องค์กรอยากให้พัฒนาก็ไม่ยอมเข้าร่วมเสียอย่างนั้น

ความแตกต่างทางความคิดมันเกิดขึ้นอยู่แล้ว และปัจจุบันยิ่งขยายใหญ่ เมื่อก่อนยังมีความเคารพในความเป็นผู้ใหญ่ของบ้านเมือง แต่ปัจจุบันความเคารพมันน้อยลง อาจเป็นเพราะผู้ใหญ่ส่วนหนึ่งไม่ทำตัวให้เป็นที่ยอมรับด้วย รวมทั้งวัฒนธรรมของการเป็นปัจเจกบุคคลที่มากขึ้น การเป็นสังคมที่เห็นเงินสำคัญมากกว่าคุณธรรม เช่นยกย่องคนมีเงินมากกว่าคนดีเป็นต้น

วันนี้ไปได้หนังสือมาอีก 3 เล่มครับ มีแผนที่ความดี ฉบับไพบูลย์ วัฒนศิริธรรม ซื้อเพราะมีบทหนึ่งที่กล่าวถึง การสร้างองค์การแห่งคุณธรรม จริยธรรม กะว่าน่าจะได้แนวคิดดี ๆ บ้าง อีกเล่มคือ ไม่ครบห้า เป็นเรื่องคนญี่ปุ่นที่ไม่มีแขนขา อยากรู้ว่ากำลังใจเขาสุดยอดอย่างไร เรื่องสุดท้ายคือ แม่ของพุทธทาส ที่อยากรู้ว่าคนในอดีตสั่งสอนบุตรหลานให้ได้ดีอย่างไร

เสียดายที่บางเล่มได้อ่านเมื่อช้าเกินไป แต่คงไม่เสียใจ เพราะเราต้องเรียนรู้อยู่ตลอดชีวิตแล้วนี่ครับ

  • ฮื้อ เห็นด้วยค่ะ..และก็คิดว่า ต่อไปนี้ ถ้าเราเห็นว่าสิ่งใดที่ไม่ถูกต้อง (ถูกต้องตามอะไร? ก็ถูกต้องตามศีลธรรม จริยธรรม) เราคงต้องอย่ายอมให้มันเกิดขึ้นอยู่อย่างนั้น แต่ควรมีส่วนในการช่วยร่วมแก้ไขด้วยนะคะ..ถ้าคนที่รับได้ พัฒนาได้ มีมากขึ้น ก็จะลดจำนวนคนที่ไม่ยอมพัฒนาให้น้อยลงไปได้ค่ะ..เพราะหลายครั้ง การไม่พัฒนา ก็เกิดจากความชินชาที่ตัวเองทำมานานโดยไม่มีใครแก้ไขให้ด้วยนะคะ...
  • เหมือนกับเด็กๆ น่ะค่ะ..เช่น สมมติว่า ถ้าไม่เคยมีใครบอกหรือเตือนสอนอย่างจริงจังว่า การพูดบิดเบือน มันก็คือการโกหกอยู่ดี เด็กๆ ก็จะไม่รู้ว่ามันคือสิ่งที่ไม่ถูกต้อง ก็จะทำจนเกิดความเคยชิน จนในที่สุดคิดว่ามันเป็นปกติวิสัย..กลายเป็นความรับรู้ที่ผิดพลาดว่าสิ่งที่ตัวเองทำอยู่เป็นสิ่งที่ถูกต้องน่ะค่ะ..
  • คงต้องช่วยกันสะกิด..และต้องใช้พลังแห่งความถูกต้อง ต้องรวมพลังกันด้วยค่ะ ช่วยกันกล่อมเกลาแก้ไขสิ่งที่ผิด.. ไม่งั้น มันจะกลายเป็นความเคยชินค่ะ..อาจารย์เขียนบ่อยๆ แชร์บอ่ยๆ คอยกระตุกความคิดต่อไปนะคะ

 

เห็นด้วยครับ  กระจกเพียงบานเดียวอาจสะท้อนให้เห็นเพียงบางมุมเท่านั้น และกระจกหลายบานอาจสะท้อนให้เห็นหลากหลายมุมเช่นกัน แต่โดยธรรมชาติแล้ว เรามักชอบส่องเฉพาะบานที่มองแล้วชอบ สวย หล่อ เท่านั้น วันนี้ลองฝืนใจมองผ่านกระจกบานซึ่งไม่ถูกใจนัก เราอาจพบสิ่งดีดี ที่มองข้ามและมีประโยชน์อย่างยิ่งไป

 

Ico48
อุดม พานทอง [IP: 192.168.100.112]
03 มกราคม 2551 14:35
#8218

สวัสดีปี51ค่ะอาจารย์

     ปีใหม่ได้ไปวัดทำบุญกับครอบครัว  เพราะตรงกับวันพระด้วย ไปกราบรับพรจากครูบาอาจารย์ ประจำปีได้รับพรและหนังสือให้มานั่งอ่าน  นอนอ่านได้อีกหลายวัน  ส่วนใหญ่เป็นหนังสือธรรม  หรือประการณ์  ชีวิตของผู้เขียนค่ะ  ช่วงนี้มีหนังสือให้เราได้เรียนรู้ชีวิตกันมากขึ้นนะคะ  อ่านเพลินได้ข้อคิดเช่นการตามอ่านสิ่งที่อาจารย์เขียนนี้แหละ

     เข้าโค้งใหม่ของชีวิตนะคะ  หยุดหลายวัน

ได้ลดความเร็วเร่งรีบ  หันมามองตนเองเช่นกันเราหันกลับมาหาความสุขสงบให้กับตนเองได้ไม่ยากเลย

     

ครับ เราได้หยุดเพื่อหยุดดูสิ่งที่ทำมา และที่จะทำต่อไป

เป็นช่วงที่สบายๆ ดีนะครับ

อึมม .... น่าสนใจๆๆๆ นั่งคิดตั้งนานว่าจะทำอย่างไรดี เอาเป็นว่า เอาไปเขียนของตัวเองบ้างละกัน เดี๋ยวยาวกว่า บันทึกนี้ ขอไปนะครับ ขอดื้อๆ แบบนี้แหละ ไม่ให้ก็ ฉุบ ไปแล้ว

สำหรับผม แล้ว ผมคิดว่า การที่ไม่ได้อ่าน น่าเดียดายกว่า อ่านช้าครับ เราได้คำตอบ หนทาง ยังดีกว่า มืดดำในหัวใจ บางอย่างก็ไม่ได้มีครั้งเดียว ถึงมีครั้งเดียว ก็ใช่ว่า จะเป็นไร ลูกๆ หลานๆ ยังมี เพื่อน ยังมี น้องยังมี พี่ยังมี 

เสียดายที่ไม่ได้กินลูกเหมร

จึ๋ยๆๆๆๆ

8-) 

ขอแจมด้วยคนค่ะ ยังไงก็ขอให้โลกนี้สงบสุขน่ะค่ะ

สวัสดีปีใหม่ค่ะ

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 100.26.176.182
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ