นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

ดำขำ
Ico64
นาง รุสนี กุลวิจิตร
นักวิทยาศาสตร์
ศูนย์เครื่องมือวิทยาศาสตร์
Network
Members · Following: 3 · Followed: 1

Page Visits: 913
comment: 0

สารกันบูด:กรดเบนโซอิก

สารกันบูดมีหลายชนิด ได้แก่ กรดเบนดซอิก กรดซอร์บิก กรดโพรพิโอนิก เป็นต้น ซึ่งแต่ละชนิดก็จะมีประสิทธิภาพในการยับยั้งการเจริญของเชื้อจุลินทรีย์ที่แตกต่างกัน

วันนี้ดำขำจะมาคุยเรื่องของสารกันบูดชนิดกรดเบนโซอิก ซึ่งส่วนใหญ่จะใช้เป็นวัตถุกันเสียในลูกชิ้นต่าง ๆ ซึ่งศูนย์เครื่องมือฯ มีให้บริการทดสอบหาปริมาณกรดเบนโซอิกด้วยเครื่อง HPLC ราคาตัวอย่างละ 2400 บาท โดยลูกค้าผลิตลูกชิ้นขายหากต้องการยื่นขอ อย. ก็ต้องมีผลการทดสอบดังกล่าวแสดงให้เห็นด้วย

 

ลูกค้ารายหนึ่ง ผลิตลูกชิ้นไก่ในหาดใหญ่ ได้มาส่งตัวอย่างลูกชิ้นไก่ทดสอบหาปริมาณกรดเบนโซอิก ปรากฎว่าพบกรดเบนโซอิกเล็กน้อย เลยโทรมาสอบถามผลการทดสอบเพิ่มเติม ทำให้ดำขำได้รับความรู้จากการค้นหาข้อมูลเพิ่มให้ลูกค้า ซึ่งจากที่ดำขำรู้มาในอาหารสามารถใส่สารกันบูดได้ไม่เกิน 1000 ppm แต่ผลการทดสอบหาปริมาณกรดเบนโซอิกได้ประมาณสิบกว่า ๆ ppm ซึ่งก็น้อยมาก ก็คิดว่าผ่าน แต่ลูกค้าแจ้งว่าทาง อย. บอกว่าต้องไม่พบ ดำขำเลยชักจะงง ๆ ลูกค้าบอกว่าเขาเพิ่งปรับประกาศประมาณ 2-3 ปีที่ผ่านมา โดยหากพบสารเบนโซอิกในอาหารก็จะถูกปรับเป็นอัตราของปริมาณกรดดังกล่าว

 

ดำขำก็เลยค้นต่อ ซึ่งก็ได้ข้อมูลว่าตามตามมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมลูกชิ้นเนื้อวัว ลูกชิ้นหมู และลูกชิ้นไก่ (มอก. 1009-2533) ว่าไว้ดังนี้ " กรดเบนโซอิกหรือเกลือเบนโซเอต ต้องไม่พบ " และ ตามประกาศกระทรวงสาธารณสุข (ฉบับที่ 281) พ.ศ. 2548 เรื่องวัตถุเจือปนอาหาร และมาตรฐาน CODEX มิได้กำหนดให้ใช้กรดเบนโซอิกในผลิตภัณฑ์ดังกล่าว และการใช้วัตถุเจือปนอาหารที่นอกเหนือจากที่ประกาศกำหนดจะต้องได้รับความเห็นชอบจาก อย. เสียก่อน หากดูความหมายแล้วก็ไม่ได้ว่า ห้ามใช้ เพียงแต่ว่าหากจะใช้ก็จะต้องขออนุญาตใช้จากทาง อย. เสียก่อนซึ่งการขออนุญาตนั้นส่วนใหญ่จะเป็นผลิตภัณฑ์ที่ขอเลขที่ อย. (โรงงานเล็ก ๆ มักจะไม่ขอเลขที่ อย. จึงสามารถใส่ยากันบูดได้อย่างเต็มที่โดยปราศจากความรูความเข้าใจในการใช้) ซึ่งจะต้องแจ้งส่วนประกอบในผลิตภัณฑ์ นั่นเอง และหากได้รับอนุญาตให้ใช้แล้วก็จะต้องระบุในฉลากของผลิตภัณฑ์ว่า " ใส่วัตถุกันเสีย " ด้วยโดยไม่จำเป็นต้องระบุว่าใส่ตัวอะไรในปริมาณเท่าไร หากไม่มีการระบุแล้วจะถือว่าผิดกฎหมายแม้จะได้รับอนุญาตแล้วก็ตาม

 

นอกจากนี้แล้วยังต้องพบสารโมโนโซเดียมแอลกลูตาเมต (ผงชูรส) ได้ไม่เกิน 0.25 % และต้องไม่พบสารบอแรกซ์ เห็นอย่างนี้แล้วเราก็ต้องเป็นกังวลเหมือนกันกันว่า จริงๆ แล้วลูกชิ้นนี้เรากินไปก็เหมือนให้โทษเหมือนกัน หากผู้ประกอบการไม่คำนึงถึงความปลอดภัยของผู้บริโภค ดำขำเชื่อว่าทุกโรงงานไม่ได้ตรวจสารกันบูดหรอก ถ้าไม่ต้องการขอ อย. ดำขำเป็นคนชอบกินลูกชิ้นเหมือนกัน ก็เลยไปค้นต่อว่าจริงๆ แล้วเรากินได้ต่อวันได้เท่าไร มีรายงานบอกว่าเรา ADI (Acceptable Daily Intake) = 0-5 มิลลิกรัม/กิโลกกรัมน้ำหนักตัว/วัน

 

สารเบนโซอิกส่วนใหญ่จะใช้อยู่ในรูปเกลือเบนโซเอต ซึ่งมีหน้าที่ยับยั้งการเจริญเติบโตของเชื้อจุลินทรีย์ โดยซึ่งมีผลต่อผนังเซลล์และเอนไซม์ของจุลินทรีย์โดยเบนโซเอตจะไปทำให้กระบวนการแทรกซึมของอาหารเข้าไปในเซลล์ของจุลินทรีย์ผิดปกติไป ในขณะเดียวกันจะยับยั้งการสร้างเอนไซม์บางชนิดและปฏิกิริยาการทํางานของเอนไซม์ที่มีความสําคัญต่อการดํารงชีพของจุลินทรีย์ทําให็จุลินทรีย์ไม่สามารถเจริญเติบโตต่อไปได้  ซึ่งหากเราทานเกลือเบนโซอิกไปมากก็จะมีอาการอาจทําให้เกิดอาการคลื่นไส้อาเจียนปวดท้องท้องเสีย อาการเลือดตกในอัมพาตทําให้ประสิทธิภาพการทํางานของตับและไตลดลงหรืออาจส่งผลถึงขั้นพิการได้ และถ้าได้รับเกิน 500 มิลลิกรัม ต่อน้ำหนักตัว 1 กิโลกรัม อาจเสียชีวิตได้

 

เห็นแล้วก็น่ากลัวนะ เราต้องมองหาตรา อย. ก่อนการซื้อมากิน แต่ส่วนใหญ่เราก็ไม่เห็นซองบรรจุภัณฑ์กันใช่ไหม เพราะเขาแกะทอด ปิ้งให้เราเสร็จสับ อันนี้ก็ต้องป้องกันตัวเองให้มากขึ้นนะค่ะ

หมวดหมู่บันทึก: บริการวิชาการ
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 23 มีนาคม 2560 19:45 แก้ไข: 23 มีนาคม 2560 19:49 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
Flowers
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 โอ๋-อโณ.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

comment

No Comment

Comment on this Post

Name:
Email:
IP Address: 3.93.74.227
Message:  
Load Editor
   
Cancel or