นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

ความเคลื่อนไหวล่าสุด
เครือข่าย
สมาชิก · ติดตาม: 0 · ผู้ติดตาม: 7

อ่าน: 1851
ความเห็น: 8

ความสุข

การมีมันสมองอันชาญฉลาดทำให้คิดได้ซับซ้อน และรับรู้เรื่องราวที่กระทบได้มากกว่า มีมากก็ทุกข์ ไม่มีก็ทุกข์

ตั้งแต่กลับจาก "ค่ายสานฝันปันรัก" เมื่อวันอาทิตย์ จิตใจของเราก็ครุ่นคิดวนเวียนถึงเรื่องราวของน้องๆ ที่โรงเรียนนครศรีฯ ปัญญานุกูล อาจเป็นเพราะเราคาดการณ์ผิดพลาด ไม่คิดว่าจะเจอน้องๆ ที่น่ารัก ขนาดนี้ จึงทำให้ติดใจ และตรึงใจกับเรื่องราวของน้องๆ อยากรู้ไม๊?..อะไรทำให้เราติดใจขนาดนี้??

เชื่อมั๊ย! โรงเรียนนครศรีธรรมราชปัญญานุกูล เป็นโรงเรียนที่สะอาดมากที่สุดโรงเรียนหนึ่งที่เราเคยไป

 เราว่าแต่ละปี เราไปออกค่ายตามโรงเรียนต่างๆ หลายแห่งมาก แต่ไม่น่าเชื่อว่าโรงเรียนของเด็กปกติ จะสะอาดได้น้อยกว่าโรงเรียนของน้องๆ กลุ่มพิเศษ ที่พิการทางสมองกลุ่มนี้ สะอาดจริงๆ ค่ะ ไม่ว่าจะเป็นอาคารสถานที่ บริเวณโรงเรียน หรือโรงอาหาร

ไม่ใช่ฝีมือใครหรอกค่ะ น้องๆ จะตื่นแต่เช้า ถ้าจำไม่ผิด จันทร์-ศุกร์ ประมาณ ตี 5.30 น.วันหยุดก็ 6.30 น. ตื่นมากวาดทำความสะอาดโรงเรียน เค้าจะตั้งใจกวาด อย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย กวาดจนเกลี้ยง ด้วยความสุข ด้วยรอยยิ้ม ร้องเพลงไป กวาดไป นี่เป็นสิ่งหนึ่งที่เด็กปกติทำไม่ได้แน่ๆ ทำงานด้วยหัวใจบริสุทธิ์ ไม่เกียจคร้าน ไม่ใช้ชั้นเชิงของสมองหลีกเลี่ยงงาน เป็นการทำหน้าที่อย่างซื่อตรงที่สุด

เชื่อมั๊ย! ว่าน้องๆ เป็นเด็กดี น่ารัก มีวินัย รู้เวลา และปฏิบัติตามคำสั่งของคุณครูได้เป็นอย่างดี มีการช่วยเหลือกันระหว่างพี่ที่โตและเรียนรู้เข้าใจได้มากกว่าช่วยดูแลน้องตัวเล็กที่ยังไม่ค่อยรู้เรื่อง เราไม่เห็นความก้าวร้าวในตัวน้องๆ เลยสักนิด เมื่อเทียบกับเด็กกลุ่มอื่นๆ ที่ยังพอมองเห็นแววตาที่อ้างว้างและพร้อมจะระเบิดออกมาเป็นความก้าวร้าว รุนแรง

เชื่อมั๊ย! โรงเรียนแห่งนี้ เป็นโรงเรียนที่อบอวลไปด้วยรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ จากน้องๆ และคุณครู เป็นโรงเรียนที่เด็กๆ มีความสุขมากๆ เทียบกับโรงเรียนหลายๆ แห่ง ไม่ว่าจะเป็นโรงเรียนกลุ่มเด็กพิเศษกลุ่มอื่น หรือโรงเรียนเด็กปกติที่ขาดแคลนอื่นๆ เด็กๆ ก็ไม่มีความสุขได้มากเท่านี้

เชื่อมั๊ย! น้องๆ จำชื่อพวกเราได้ มีความรู้สึก พูดคุยได้ปกติ ตอนพี่ๆ จัดคอนเสริตร้องเพลง น้องๆ ร้องเพลงคลอตามเสียงดังกึกก้องเหมือนเด็กปกติ แถมมีขอจับมือพี่ๆ ที่เป็นนักร้อง มีการตะโกนขอเพลง บ่าววี ไอน้ำ คาราบาว น้องๆ ร้องเพลงฮิตของวัยรุ่นได้อย่างยอดเยี่ยม

เชื่อมั๊ย! น้องๆ ที่นี้ เจอหน้ากี่ครั้ง ก็จะยกมือไหว้สวัสดี วันๆ เราไม่ต้องทำอะไร เดินผ่านเด็กๆ ก็ต้องรับไหว้ทั้งวัน ถ้าเราไม่เห็น น้องๆ จะสะกิดคนข้างๆ ให้บอกเราให้หันไป พอหันไปปั๊บ น้องก็จะไหว้ ด้วยรอยยิ้ม ด้วยความเต็มใจจะไหว้ทักทายเรา แล้วจะขอให้เรากอด ขอเกี่ยวก้อย บางคนก็ขอเอามือเราไปแนบที่แก้มเค้า

จนนักศึกษาทุกคนบอกว่า อยู่ที่นี้รู้สึกเหมือนเป็นดารา เพราะน้องๆ จะขอจับมือ ขอกอด ทั้งวัน เป็นการแสดงความรักของน้องๆ ที่มีต่อพวกเราทุกคนจนเรารู้สึกประทับใจมากๆ

ใครๆ มักจะรู้สึกสงสารเด็กๆ กลุ่มนี้มากเป็นพิเศษ ความรู้สึกของเราก่อนหน้านี้ก็ไม่แตกต่าง เราคิดว่าน้องๆ กลุ่มนี้น่าสงสารที่สุด

 แต่ตอนนี้เราเริ่มไม่แน่ใจว่า เราควรสงสารตัวเองและบรรดาคนปกติทั่วไป ที่คิดว่าการมีไอคิวต่ำ เป็นเรื่องน่าสงสารและเป็นความทุกข์ เพราะเราไม่เห็นความทุกข์ร้อนใจหรือความทุกข์ทนจากการมีไอคิวต่ำของตัวน้องๆ เองเลย   น้องๆ มีความสุข มองโลกสวยงาม ไม่เห็นจะเดือนร้อนที่ไม่มีอะไรเทียบเท่าใครๆ

เราว่าพวกเราผู้มีไอคิวสูงทั้งหลายอาจมีความทุกข์มากกว่าซะอีก เพราะต้องดิ้นรนต่อสู้กับหลายสิ่งหลายอย่าง เพื่อให้เป็นไปตามที่ตนต้องการ การมีมันสมองอันชาญฉลาดทำให้คิดได้ซับซ้อน และรับรู้เรื่องราวที่กระทบได้มากกว่า มีมากก็ทุกข์ ไม่มีก็ทุกข์ แถมยังใช้ความฉลาดของตนตัดสินว่าคนจะมีความสุขได้ ต้องมีสภาพเหมือนคนปกติ ที่รับรู้ แย่งชิง เปรียบเทียบด้วยสมองที่พร้อมจะคิดทำร้ายคนรอบข้างได้ตลอดเวลา

บางทีถ้าคนเรา ใช้สมอง ใช้ความคิดซับซ้อนให้น้อยลง ลดอัตตา(ตัวตน) แล้วทำทุกอย่างด้วยหัวใจที่อิสระ ด้วยความต้องการที่ซื่อสัตย์ต่อตัวเองจริงๆ ตามธรรมชาติที่แท้จริงของมนุษย์ โดยปราศจากการปรุงแต่งความคิด และอารมณ์ เราทุกคนอาจค้นพบความสงบสุขในอีกรูปแบบหนึ่งก็ได้

ตอนนี้เราเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า ความสุขของคนปกติอย่างพวกเรา เป็นความสุขที่มีมากกว่า...... ความสุขของน้องๆ ที่พิการสมอง แต่หัวใจบริสุทธิ์ จริงหรือ??

 

 

 

สร้าง: 20 มกราคม 2552 17:31 แก้ไข: 20 มกราคม 2552 21:05 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

อ่านแล้วก็รู้สึกว่า ควรจะสงสารตัวเองซะแล้ว

ที่...อาจไม่มีความสุขเท่าน้องๆเค้า

ชอบบันทึกนี้มากเลย..

จริงๆน่ะ......ขอบอก

Ico48
ก้อง สอนเด็ก [IP: 192.168.100.112]
22 มกราคม 2552 00:19
#40344

ใช่ครับ  ความรู้สึกของผมในฐานะที่เป็นผู้จัดทำค่ายคนหนึ่ง   รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นที่รักของน้องเหมือนเป็นดาราในดวงใจของน้องๆ   น้องที่นี่จำชื่อพวกพี่ๆได้เกือบทุกคน

 

   ความรู้สึกตื้นตันใจของการได้ควบรวมไปกับความรู้สึกผิดที่คิดไป  มองโลกในแง่ร้ายตอนก่อนเข้าไปยัง โรงเรียนแห่งนี้   ทำให้รู้สึกเสียใจและท้อแท้ใจที่เห็น น้องๆเค้าไม่ได้เป็นดั่งที่ทุกๆคนคิดกัน   

    ความน่ารัก   ความสดใส   ความรักที่น้องๆมีให้กับพวกพี่ เป็นความรักที่ไม่ได้เสแสร้ง และออกมาจากใจจริงๆ มันรู้สึกดี  รู้สึกมีความสุขและอยากจะมอบความรักที่พวกพี่ๆมีให้กลับไปเป็นความรักที่บริสุทธิ์เช่นเดียวกัน    

 

        ความสุขของการให้มันดีอย่างนี้นี่เอง....   

  • ชอบบันทึกนี้มากค่ะ
  • สำหรับ ความสุขอย่างคนปกติของเรา  คงอยู่ที่คำว่า " พอ" ค่ะ

ได้มีโอกาสไปเรียนรู้กับน้องๆ ที่โรงเรียนโสตศึกษาที่อยู่ใกล้กับศูนย์วิจัยการยางนะค่ะ ยังประทับใจในเรื่องภาษามือที่เขาได้ใช้กันอยู่เลยค่ะ ชอบมาก แต่สำหรับพี่ปอเป็นความสุขที่ทุกคนจะหาได้ยาก ที่ได้ไปมีส่วนร่วมกับน้องๆ กลุ่มพิเศษ ที่พิการทางสมอง แต่ไม่พิการทางใจ....

Ico48
นายภูมิ [IP: 118.173.145.196]
27 มกราคม 2552 02:36
#40466

ดีคับ...พี่ปอ

พูดได้คำเดียวว่า....เสียดายสุดๆๆ

 เป็นค่ายที่พลาดไปเพียงค่ายเดียวของชมรมเรา

แต่เมื่อมองไปแล้วเห็นแต่รอยยิ้มอันมีความสุขของทุกคนที่กลับมา...ตอนที่ผมไปรับน้องๆที่ใต้ตึกกิจ

 นึกในใจทันที....พลาดไปแล้วเรา

แต่ก็ดีใจและภูมิใจคับ....

ที่น้องๆของผมทำค่ายที่มีชีวิตชีวาขึ้นมาได้

ผมคิดว่าน้องๆคงได้อะไรหลายๆอย่างจากตรงจุดนี้

และสิ่งที่ดีที่สุดที่ผมคิดว่าดีคือ....

คำแนะนำดีๆของพี่ปอและพี่ๆในชมรม

ผนวกกับความตั้งใจทำของน้องๆสอนเด็กครับ

อย่างไรก็ตาม

ผมอยากบอกด้วยใจคัยว่า

ขอบคุณพี่ปอครับที่ถ่ายทอดความคิด+ข้อเสนอแนะดีๆจากใจของพี่มาตลอด

รักและเคารพพี่ปอที่สุด......

ตามที่ไปออกค่ายมากับน้อง  เด็ก ๆ เจ้าของพื้นที่ จะน่ารักทุกคน เมื่อพี่ๆ ไปทำค่ายจะคอยตามคอยดูว่าพี่ ๆ ทำอะไรกันบ้าง เข้ามาชวนคุย พี่ ๆ จะชวนเล่น ไปทุกค่าย เห็นน้อง ๆ ขอชื่อ พร้อมเบอร์โทรศัพท์ ของพี่ ๆ ทุกคน บางคนนั่งรอพี่ๆ ขณะทีพี่ นอนหลับพักผ่อน เพื่อขอเบอร์โทร  จะน่ารักมาก มาขอถ่ายรูป 

ลองดูภาพนี้ http://www.me.psu.ac.th/ActivityPic/toyoung_50/index.htm จากการไปร่วมกิจกรรมซึ่งจัดโดยภาควิศวกรรมเครื่องกล

โครงการสานฝันปันน้ำใจสู่น้อง ที่โรงเรียนสงขลาพัฒนาปัญญา  เมื่อปี 2007 จะเห็นว่าน้อง ๆ ที่โรงเรียนมีความสุขและสนุกมากเมื่อมีพี่ๆ ไปจัดกิจกรรม

 

Ico48
นาย [IP: 124.157.234.87]
12 กุมภาพันธ์ 2552 15:06
#41035

ค่ายนี้เป็นอีกค่ายที่ผมได้เรียนรู้สิ่งดีดีจากพี่ปอเพิ่มอีก

ราวกับว่าพี่ปอมีสิ่งดีดีให้ได้เรียนรู้ได้ไม่รู้จักหมด

ตั้งแต่ค่ายแรก จนค่ายสุดท้าย นายสามารถเห็นมุมมอง และทรรศนะคติดีดี จากพี่ปออยู่เสมอ

มันเหมือนกับว่าพี่ปอได้ผ่านอะไรมามากเหลือเกิน ทั้งๆที่ภายนอกดูไม่เป็นเช่นนั้นเลย

นับถือพี่ปอจริงๆ ครับ

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 3.93.74.227
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ