นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 1458
ความเห็น: 5

ขอร้อง

เสียงเพลงกระหึ่มดัง เด็กนักเรียนชั้น ป.5 และป.6 กำลังส่ายอก ส่ายเอว เต้นประกอบเพลง ด้วยท่าทางยั่วยวล เหมือนนักร้องดังในทีวี เป็นการแสดงจากโรงเรียนที่นำมาแสดงให้ชมในวันนี้  เรานึกย้อนกลับไปเมื่อหลายเดือนก่อน ในงานวันเด็กที่จัดโดยชุมชน มีการแสดงจากชั้นต่างๆ ตั้งแต่อนุบาลจน ป.6 การแสดงก็ไม่แตกต่างจากวันนี้ เพียงแต่วันนี้เป็นแค่การเต้นประกอบเพลงโดยไม่ได้แต่งหน้า ทาปาก ใส่ชุดสั้นๆ ครบเครื่อง  เหมือนงานวันเด็กวันนั้น.....

 

รู้สึกจุกจนพูดไม่ออก ไม่รู้จะโทษใครดี  เด็กอนุบาลตัวเล็กๆ ทาปาก แต่งหน้าเข้ม ใส่ชุดสั้นๆ โป๊ๆ เต้นส่ายเอว ส่ายอก ย้ายสะโพก อย่างไร้เดียงสาดูน่ารักเพราะยังเล็กมาก แต่เด็กระดับชั้น ป.6 ที่เริ่มโต มีหน้าอกเล็กๆ  ถูกสอนให้เต้นเพื่อแสดงโชว์แบบนี้เหมือนกันหมด เกือบทุกโรงเรียน ที่ไปออกค่ายในระยะ 2-3 ปี หลัง  

 

ได้แต่พึมพัม “ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้ว” เพื่อปลอบใจตัวเอง  การทำค่าย มีโอกาสได้คลุกคลีกับเด็กๆ มานานหลายปี ยังอยากเห็นการแสดงจินตลีลา หรือการเต้นประกอบเพลงที่เหมาะสมกับวัย เหมือนสมัยก่อน ใส่ชุดสวยงาม น่ารัก เต้นตามจังหวะอย่างน่าเอ็นดู กว่าภาพเด็กๆ ยื่นหันหลังเป็นแถว แล้วเริ่มส่ายตูด ย้ายสะโพก ด้วยลีลามั่นใจ ที่ทำให้หัวใจเราจะขาดรอนๆ ด้วยความรวดร้าว

 

ถ้าไม่มีผู้ใหญ่คนใดช่วยทบทวนว่า อะไรดี อะไรควร ที่จะให้เด็กได้จำเป็นแบบอย่าง เด็กที่สามารถเสพสื่อได้อย่างเสรี จะรู้ได้อย่างไร ว่าอะไรที่ควรและไม่ควร  สังคมบิดเบี้ยว เด็กๆเลียนแบบแต่คนเด่นดังโดยไม่มีวิจารณญาณไตร่ตรอง แบบอย่างดีๆ ในสังคมไม่ค่อยได้รับการนำเสนอ จนทุกคนเห็นเรื่องไม่ควรให้เด็กทำเป็นเรื่องดีเด่นไปได้อย่างไร

 

ในแสงไฟกระพริบ วิบวับ ที่ถูกตกแต่งเพื่อจำลองเป็นเวทีสำหรับเด็กชั้นประถมศึกษา เพื่อปรุงแต่งให้เด็กๆ โตเกินวัย ทันสมัยเลียนแบบพี่มหาวิทยาลัย เหตุการณ์แบบนี้มันกระชากความรู้สึก จนริดรอนเปลวไฟในใจให้มอดไหม้ แตกสลายเป็นเถ้าธุลี รู้สึกเหมือนยืนหยัดต่อสู้เพียงลำพังคนเดียว ท่ามกลางคนแปลกหน้า จนเรากลายเป็นคนแปลกของสังคม ที่ไม่ยอมรับเรื่องธรรมดาที่ใครๆ ก็ทำจนเป็นปกติ 

 

ได้แต่ใช้พื้นที่เล็กๆ ขอร้องด้วยน้ำตาที่ไหลรินอยู่ข้างใน ขอร้องให้หยุดรังแกเด็กๆ ที่กำลังซึมซับรับรู้เรื่องราวทุกอย่างตามแต่ใครจะป้อนให้   

 

ได้โปรด ช่วยกันทบทวนอีกสักนิดก่อนยัดเยียดอะไรให้เด็ก

 

 

หมวดหมู่บันทึก: กิจการนักศึกษา - การดูแลนักศึกษา
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 15 พฤศจิกายน 2557 22:36 แก้ไข: 15 พฤศจิกายน 2557 22:47 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 JIBCy, Ico24 Baby, และ 10 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

พี่โอ๋เชื่อว่ายังมีผู้ใหญ่อีกหลายคนที่คิดแบบนี้นะคะ แต่หากเราทำอะไรได้ด้วยน่าจะดี โดยเฉพาะผู้ที่เป็นผู้จัดการงานทั้งหลาย ทำให้ช่วยกันตระหนักถึงสิ่งที่เหมาะสมสำหรับเด็กๆในแต่ละวัย จากประสบการณ์ที่มีลูกเล็กๆได้เรียนได้ทำกิจกรรมของเด็กๆในต่างประเทศ เขาไม่มีการแต่งหน้าแต่งตาแบบผู้ใหญ่เหมือนบ้านเรา ปล่อยให้สวยใสไปตามธรรมชาติ กิจกรรมต่างๆก็เป็นไปตามวัย กลับมาเห็นงานการแสดงของเด็กๆบ้านเราแล้ว เสียดายธรรมชาติอันสดใสของเด็กๆจริงๆค่ะ เสียเวลาไปกับการแต่งหน้ามากมายจนน่าจะหมดความสนุก ใส่ใจให้ความสำคัญกับเปลือกปลอมๆกันไปมากกว่าประสบการณ์การเรียนรู้ในกิจกรรมที่ควรจะได้ น่าเสียดายจริงๆค่ะ ถ้าผู้ใหญ่ตระหนักไม่ได้ เราคงแก้ปัญหานี้ไม่ได้แน่ๆ

ยุคสมัยเปลี่ยน มีสิ่งยั่วยุ มากขึ้น

ปอ กับ คุณโอ๋ เข้าใจคิดค่ะ

อยากให้เป็นไปตามวัย

Ico48
Monly (ความเคลื่อนไหวล่าสุด)
17 พฤศจิกายน 2557 08:17
#100647

"การเต้น กับการรำ และการแสดงจินตลีลาประกอบเพลง" จะสอนโดย คุณครูนาฏศิลป์ แต่ละ ร.ร. แต่ปัจจุบัน ..?..

สื่อที่มากกว่า รร. สอน การสอนที่ช่วยให้เกิดการแยกแยะ อะไร เหมาะ ควร ทำ ละ ในทุกระดับ การใคร่ครวญ ใช่สักแต่ว่าทำเพื่อผลงานตามวาระ สำคัญจริงๆค่ะ ปอ พยายามกันต่อไป นะ

ขอบคุณ

ยาดมเอง

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 18.207.250.80
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ